Септемвриските училишни ѕвончиња го враќаат притисокот од испрашувања и оценки, но во училницата на Десанка Максимовиќ владеел поинаков ред. Познатата поетеса и професорка никогаш не им пишувала единица на своите ученици, потсетува регионалниот медиум N1. Таа тврдеше дека вистинското учење бара трпение, а не казнување со црвено мастило веднаш штом детето ќе погреши на часот.

Како наставничка во гимназијата во Обреновац, во Третата женска гимназија во Белград и во учителската школа во Дубровник, Максимовиќ со години градеше сопствен педагошки пристап. Наместо инсистирање на моментално репродуцирање на градивото, таа свесно одбивала да ги бележи најслабите оценки во дневникот.

„Ниту се радував, ниту им давав единици на учениците. Ќе го пуштев детето утре или задутре да го каже тоа што сум го задала. Не мора некој да знае денес – може да научи и за три дена. Не бев толку глупава за да барам од детето да мора баш тој ден да знае. Знаењето е знаење, па макар се стекнало и по пет дена“, раскажуваше Максимовиќ.

Зад лошиот одговор на часот, според нејзиното искуство, ретко стоела само мрзеливост. Причините за тоа децата да не се подготвени најчесто се криеле во семејниот дом и товарот што децата го носат со себе наутро во училиштето.

„И можев, и сакав, и посакував да го почекам детето да научи. Некому мајката му е болна, некому таткото отишол на операција, некој наутро бил тепан затоа што не ги измил забите… И како тој мене убаво да ми одговара? Па јас ќе го почекам, да поминат сите тие домашни неволји, па потоа ќе го прашам. Во таа смисла не бев блага, бев нормална“, објасни таа.

Снимката од нејзиното сведоштво редовно се споделува на социјалните мрежи токму на почетокот на секоја нова учебна година. Во период кога образовниот систем честопати го сведува успехот исклучиво на формални тестирања и бирократска евиденција, зборовите на поетесата остануваат директен пример за наставничка емпатија.