Чарли Чаплин, еден од најголемите уметници во историјата на филмот, не бил „протеран“ од САД во класична правна смисла, но американските власти во 1952 година му ја укинале дозволата за повторно влегување во земјата додека тој бил на патување во Европа. Практично, тоа значело дека не може слободно да се врати во државата во која ја изградил својата кариера и станал светска ѕвезда.
Причините за ваквиот потег треба да се бараат во политичката клима во САД по Втората светска војна. Во тој период земјата била зафатена од силен антикомунизам, познат како макартизам, кога јавни личности, интелектуалци и уметници често биле ставани под сомнеж поради левичарски ставови, критика на капитализмот или одбивање да се вклопат во доминантната политичка линија.
Чаплин со години бил мета на напади од конзервативни кругови, дел од медиумите и државните институции. Тој отворено покажувал пацифистички ставови, зборувал против неправдите и во своите филмови често го исмејувал општествениот поредок, моќта и лицемерието. Особено голем одек имал „Големиот диктатор“, филм во кој јасно се спротивставил на фашизмот и авторитаризмот.
Иако никогаш не било докажано дека е член на Комунистичката партија, Чаплин бил третиран како сомнителна фигура. Дополнително, во јавноста биле користени и други обвинувања и морални напади против него, што дополнително ја засилило кампањата насочена кон негово дискредитирање. Така, случајот не бил само политички, туку и медиумски и културен.
Клучниот момент се случил во 1952 година, кога Чаплин отпатувал во Европа на премиерата на филмот „Светлината на рампата“. Додека бил надвор од САД, американските власти му ја поништиле дозволата за повторно влегување и му соопштиле дека, ако сака да се врати, ќе мора да помине низ дополнителна постапка и испрашување. Наместо да се впушти во таква битка, Чаплин решил да не се враќа и се преселил во Швајцарија.
Токму затоа, попрецизно е да се каже дека САД не го протерале со формална депортација, туку политички и институционално му го оневозможиле нормалното враќање. Во пракса, ефектот бил ист: човекот што стана симбол на американската филмска индустрија бил оттурнат од неа во период на страв, идеолошки притисок и јавна подозривост.
И покрај тоа, влијанието на Чаплин врз светската кинематографија останало огромно. Неговиот лик на Скитникот и денес е еден од најпрепознатливите симболи на филмската уметност, а неговата судбина често се наведува како пример за тоа колку лесно политичката клима може да удри и врз најголемите културни имиња.
