Практиката за оставање бакшиш од најмалку 15 проценти, која со децении е дел од американската угостителска култура, сè повеќе се шири и во европските земји. Она што некогаш беше доброволен гест на благодарност за добра услуга, денес во многу случаи се претвора во очекување, што предизвикува незадоволство кај дел од потрошувачите.

Во САД бакшишот има значајна улога бидејќи голем број вработени во рестораните, баровите и други услужни дејности зависат од дополнителните приходи што ги добиваат од гостите. Поради тоа, оставањето бакшиш е речиси задолжителен дел од плаќањето, а во градови како New York City денес за стандард се сметаат и 20 проценти од сметката.

По пандемијата, оваа практика се прошири и надвор од традиционалните угостителски услуги. Сè почесто бакшиш се очекува и во кафулиња, при брзи услуги и на други места каде што претходно не беше вообичаен. Дополнително, модерните терминали за картички често нудат автоматски опции за оставање бакшиш, поради што многу корисници чувствуваат притисок да изберат дополнителен износ.

Сличен тренд е забележлив и во Slovenia. Традиционално, гостите најчесто ја заокружувале сметката или оставале неколку евра кога биле особено задоволни од услугата. Сепак, со појавата на дигиталните системи за плаќање, сè повеќе потрошувачи се соочуваат со директни барања за дополнителен надомест, што укажува дека американскиот модел постепено се вкоренува и во Европа.

Многумина сметаат дека бакшишот треба да остане доброволен избор, а не очекувана обврска. Според нив, одговорноста за фер плати треба да биде кај работодавците, а не кај гостите, што е една од главните причини поради кои ширењето на оваа практика предизвикува поделени мислења.