На 26 октомври 1902 година, во Англија, е родена Берил Маркам, пилотка, тренерка на тркачки коњи и писателка. Во септември 1936 година таа станала првата личност што самостојно, без застанување, прелетала од Англија до Северна Америка, од исток кон запад правец што, поради ветровите, се сметал за многу потежок од оној што четири години претходно го совладала Амелија Ерхарт.
Берил Маркам е родена како Берил Клатербак во селото Ешвел, Англија, но речиси целиот живот го поврзала со Африка. Кога имала четири години, татко ѝ ја одвел во тогашна Британска Источна Африка, денешна Кенија, каде што изградил фарма за тркачки коњи кај Нџоро. Мајка ѝ набргу се вратила во Англија, а Берил останала со татко ѝ. Растела слободно, речиси без формално образование, ловела со децата од соседните африкански племиња и учела свахили и неколку локални јазици. Пораснала до висина од речиси еден метар и осумдесет сантиметри, а во коњите ја нашла својата прва професија. На 18 години станала првата жена во Африка што добила лиценца за тренерка на тркачки коњи, а подоцна истренирала шест победници на Кениското дерби.
Летањето го научила кон крајот на дваесеттите години, под менторство на британскиот пилот Том Кембел Блек. Работела како пилотка, носела пошта, луѓе и товар, спасувала повредени рудари и ловџии од непристапни места, а за богатите сафари-туристи од воздух ги барала слоновите. Во светот на британските колонисти во Кенија истиот оној што подоцна ќе го прослави филмот „Надвор од Африка“ — Маркам била позната и по својот бурен приватен живот: три брака, прочуени романси и репутација на жена што не се придржувала до правилата на епохата.
Најголемото поглавје го напишала во 1936 година. Трансатлантските летови од исток кон запад биле поопасни бидејќи пилотот летал спроти доминантните ветрови, а неколку претходни обиди завршиле неуспешно. Маркам го добила авионот „Весник“, модифициран „Вега Гал“ со дополнителни резервоари за гориво, од кои два биле сместени во самата кабина, за да може да стигне до Њујорк.
Лошото време го одложувало полетувањето, а таа на крајот полетала вечерта на 4 септември 1936 година, иако дотогаш седнала во пилотското седиште на тој авион само трипати. Летот траел околу 21 час, низ постојана магла, дожд и лапавица, а цело време јадела само едно пакетче сендвичи со пилешко. Не стигнала до Њујорк: проблем со доводот на гориво ја принудил да слета во мочуриште на островот Кејп Бретон во Канада. Сепак, рекордот бил поставен. Таа станала првата личност што самостојно и без застанување прелетала од Англија до Северна Америка од исток кон запад, а весниците низ светот ја прогласиле за пионерка на воздухопловството.
Летот бил еден од последните „лични“ предизвици на Атлантикот пред комерцијалниот трансатлантски сообраќај да стане реалност само неколку години подоцна. Маркам, сепак, своето можеби најтрајно дело не го направила во воздухот, туку на хартија. Во 1942 година, додека живеела во САД, ја објавила мемоарската книга „Запад со ноќта“, за детството во Кенија, коњите, летањето и големиот лет.
Книгата тогаш не била комерцијален успех, но Ернест Хемингвеј, кој ја познавал од Африка, му напишал на својот уредник дека таа пишува толку добро што тој се засрамил како писател. Околу авторството подоцна се воделе расправи бидејќи нејзиниот трет сопруг, писателот Раул Шумахер, наводно ѝ помагал во пишувањето. Сепак, ниту тој ниту таа потоа не напишале нешто што би се доближило до оваа книга.
Во 1952 година се вратила во Кенија и продолжила да тренира коњи, живеејќи скромно и далеку од славата. Светот повторно се сетил на неа дури во осумдесеттите години, кога „Запад со ноќта“ била повторно објавена во 1983 година и станала бестселер, поттикната од новиот интерес за колонијална Африка и од документарецот за нејзиниот живот. Берил Маркам починала во Најроби на 3 август 1986 година, доволно доцна за да ја види својата книга на листите на најпродаваните, а доволно рано за да не го види филмот за себе што ќе биде снимен две години подоцна.
