Околу 11:35 часот наутро, на 8 август 1969 година, шкотскиот фотограф Ијан Макмилан се качил на скалила поставени насред улицата Еби Роуд во Лондон, додека полицаец го запрел сообраќајот. За само десетина минути, ги снимил Џон Ленон, Пол Макартни, Џорџ Харисон и Ринго Стар како чекорат преку пешачкиот премин пред студиото во кое го снимиле речиси целото свое творештво. Вкупно направил само шест кадри, од нив, еден станал насловна фотографија на албумот „Abbey Road“ и, според многу критичари и историчари на музиката, една од најпрепознатливите фотографии во историјата на популарната музика.

Планина што никогаш не постоела

Иронично, оваа денес легендарна насловна фотографија воопшто не била дел од првичниот план. Работниот наслов на албумот бил „Everest“ ,по марката цигари Everest, кои инженерот Џеф Емерик ги пушел во студиото, а на групата ѝ се допаднала идејата за насловна фотографија со нивните силуети наспроти бела планина.

Идејата, сепак, барала патување до Хималаите за фотографирање, патување кое групата, веќе во своите последни заеднички месеци, едноставно не сакала да го преземе. Пол Макартни тогаш предложил многу поедноставна алтернатива, фотографирање директно пред студиото ЕМИ на Еби Роуд, за време на пауза од снимањето. Тој дури нацртал скица со сопствена идеја за изгледот на фотографијата, а Макмилан ја дополнил со подетален цртеж.

Десет минути, шест кадри

На самиот ден на снимањето, четворицата „Битлси“ се собрале пред студиото во утринските часови. Ленон и Ринго Стар работеле внатре на песните „I Want You (She’s So Heavy)“ и „The End“, а Макартни на својата „Oh! Darling“. Самиот чин на фотографирање бил само кратка пауза среде интензивен ден во студиото.

Макмилан, кој бил личен пријател на Ленон и Јоко Оно, работел со камера Hasselblad, при бленда f/22 и брзина на блендата од 1/500 секунди, стоејќи на скали поставени насред улицата за да добие подобра перспектива.

Ангажиран полицаец го запирал сообраќајот секој пат кога групата преминувала. Четворицата преминале напред-назад преку преминот вкупно неколку пати, а Макмилан направил само шест кадри. Самиот Макартни подоцна го прегледал контакт-листот со сите снимки и ја избрал петтата фотографија, онаа на која сите четворица чекорат решително, со најдобра композиција.

Детали што станаа легенда

На избраната фотографија, Ленон, во целосно бело одело, ја предводи групата, факт кој подоцна добил дополнителна симболична тежина, бидејќи токму тој прв трајно ја напуштил групата. Зад него следи Ринго Стар во целосно црно одело, Макартни бос, иако на некои од останатите пет кадри носел сандали, и Харисон во тексас-облека.

Токму околноста дека Макартни е бос на избраната фотографија подоцна станала еден од централните „докази“ во познатата конспиративна теорија „Paul is dead“ („Пол е мртов“), теорија според која вистинскиот Пол Макартни наводно починал години порано, а бил заменет со двојник, при што фотографијата содржела скриени знаци што тоа наводно го потврдувале.

Албум без наслов на насловната страна

Кога албумот излегол на 26 септември 1969 година, насловната страна не носела ниту наслов на албумот, ниту име на групата, нешто целосно невообичаено за тогашната музичка индустрија. Дискографската куќа Parlophone инсистирала на некаков текст, но „Битлси“ биле убедени, а како што подоцна се покажало, целосно во право, дека веќе се доволно препознатливи за да не им треба текст на самата фотографија.

Интересен куриозитет поврзан со задната страна на албумот е самиот уличен знак „Abbey Road“ прикажан таму. Истражувачите на историјата на „Битлси“ подоцна утврдиле дека знакот всушност не бил снимен на самата локација на пешачкиот премин, туку на спротивниот крај на улицата, на раскрсницата со Александра Роуд, во близина на станицата Саут Хемпстед.

Целото подрачје било урбанистички преуредено во 1972 година, при што оригиналниот знак засекогаш исчезнал.

Наследство што и денес го запира сообраќајот

Педесет и седум години подоцна, истиот пешачки премин на Еби Роуд останува меѓу најпосетуваните туристички локации во Лондон. Илјадници туристи секоја година ја рекреираат истата сцена, обидувајќи се да го фатат вистинскиот момент помеѓу минувачките автомобили.

Локацијата денес е официјално заштитена како објект од историско значење, а самото студио, преименувано во Abbey Road Studios во чест на албумот, е прекриено со децении фанатски графити и посвети.

На официјалната веб-страница на студиото дури постои и постојана веб-камера насочена директно кон преминот, преку која може во живо да се следат бесконечните обиди на посетителите да ја повторат сцената снимена за само десетина минути пред речиси шест децении.