Турција тврди дека веќе згрижила 81 отсто од бездомните животни во сите 81 округ во земјата, во рамки на големата државна акција за отстранување на уличните кучиња од јавните простори. Според турскиот министер за внатрешни работи Мустафа Чифчи, остануваат уште 19 отсто животни надвор од прифатилиштата, а нивното згрижување, како што вели, е важно и за безбедноста на граѓаните и за здравјето на животните.
Но зад официјалната бројка стои закон што од самиот почеток предизвикува силни реакции. Турција во 2024 година донесе измени со кои општините се задолжуваат да ги собираат кучињата скитници, да ги сместуваат во прифатилишта, да ги вакцинираат, стерилизираат и да ги понудат за вдомување. Кучиња што ќе бидат оценети како опасни, терминално болни или неподобни за вдомување може да бидат евтаназирани, што предизвика страв кај организации за заштита на животните дека мерката може да се претвори во масовно убивање наместо хумано решавање на проблемот.
Според официјалните проценки, во Турција има околу четири милиони улични кучиња, додека дел од ветеринарните здруженија и организации предупредуваат дека бројката може да биде двојно поголема. Само еден месец претходно, Чифчи тврдеше дека се згрижени околу 75 отсто од бездомните животни, а сега властите соопштуваат дека процентот се искачил на 81.
Покрај собирањето на животните, Турција најавува и мобилна апликација преку која граѓаните ќе можат да пријавуваат улични и повредени животни, вклучително и со испраќање фотографии. Властите инсистираат дека животните ќе бидат носени во модерни прифатилишта или во природни зони за згрижување, но критичарите предупредуваат дека масовното затворање не е одржливо решение ако нема доволно капацитет, стерилизација, ветеринарна грижа и транспарентна контрола.
Во Истанбул, рокот за прием на животните скитници беше поставен до крајот на мај 2026 година, што дополнително го зголемува притисокот врз локалните власти. Турскиот случај затоа не е само комунално прашање, туку судир меѓу јавната безбедност, капацитетот на институциите и прашањето дали државата може да реши долгогодишен проблем без да ја плати цената животните.
