Скопје во моментов има 213 пожарникари, а според законските стандарди треба да располага со 384. Тоа значи дека на главниот град му недостигаат 171 пожарникар, предупреди командантот на Противпожарната бригада на Град Скопје, Ѕвонко Томевски.
Недостигот на кадар не е нов проблем, туку хронична состојба која директно влијае врз подготвеноста на службите. Помал број пожарникари значи поголем притисок врз постојните екипи, потешко покривање на сите делови од градот и поголем ризик интервенциите да бидат побавни во моменти кога секоја минута е важна.
„Недостигот на вработени е хроничен. Сега последната генерација има 20 нови вработени на кои им претстои преквалификација и обука. Потребата од дополнување ќе тече во текот на целата година. Така што очекувам да дојдеме до некој оптимум за да бидеме ефикасни“, изјави Томевски.
Проблемот не е само во бројот на пожарникари. Скопската противпожарна служба се соочува и со недостиг на возила, а дел од постојната механизација е стара и дотраена. Во услови на урбан метеж, високи температури и зголемен ризик од пожари во летниот период, ваквата состојба може сериозно да ја намали брзината и капацитетот за реакција.
Градоначалникот на Скопје, Орце Ѓорѓиевски, информираше дека дел од опремата веќе е обновена. Набавено е едно ново противпожарно возило и две цистерни кои веќе се користат. Тој најави и дека е формиран противпожарен кризен штаб кој ќе координира со институциите и службите во случај на летни пожари.
„Кризниот штаб ќе делува по региони, со цел во секое време да бидеме подготвени. Ако се случи пожар, да се знае кој и каде треба да интервенира. Мислам дека така ќе бидеме многу повеќе подготвени“, изјави Ѓорѓиевски.
Недостигот на пожарникари не е само административна бројка. Тоа е прашање на безбедност, особено за град како Скопје, каде што истовремено постојат густо населени урбани зони, индустриски капацитети, сообраќаен хаос и зелени појаси кои во лето стануваат ризични точки за пожари.
Дополнителен притисок врз скопските пожарникари секое лето создаваат и честите пожари на дивите депонии, кои со години се повторуваат како „сезонска“ приказна во градот. Запалениот отпад не значи само чад и непријатна миризба за околните населби, туку и сериозен ризик за ширење на пожарите, особено кога температурите се високи, а теренот е сув. Во такви услови, секоја интервенција на депонија троши луѓе, возила и време, што дополнително го оптоварува системот кој веќе работи со недоволен број пожарникари.
