Едит Пјаф починала на 10 октомври 1963 година во Пласкасје, во близина на Грас, на југот на Франција. Имала 47 години. Нејзината смрт била објавена следниот ден, по пренесувањето на телото во Париз.

Токму оваа разлика е причината што во биографските прегледи се среќаваат и 10 и 11 октомври. Хронологијата објавена во книгата „Едит Пјаф: културна историја“ го наведува 10 октомври како ден на смртта, а ноќта меѓу двата датума како време на пренесувањето на нејзиното тело.

Нејзиниот музички пат започнал со пеење на улиците на Париз. Во 1935 година го запознала Луј Лепле, кој ѝ овозможил настапи во својот клуб. Подоцна следувале големите париски сцени и настапи во странство, вклучително и во њујоршкиот „Карнеги хол“. academic.oup.com

Песните на Пјаф и приказните зад нив

„La Vie en rose“, „Non, je ne regrette rien“ и „Hymne à l’amour“ се меѓу песните по кои е позната француската пејачка.

„Химна на љубовта“ има посебно место во нејзината биографија. Пјаф ја напишала со композиторката Маргерит Моно во 1949 година. Во октомври истата година, боксерот Марсел Сердан, со кого била во љубовна врска, загинал во авионска несреќа на пат кон Њујорк. Кога дознала за неговата смрт, Пјаф не го откажала настапот и го посветила на него. academic.oup.com

Значаен момент во последниот дел од кариерата било враќањето во париската „Олимпија“ кон крајот на 1960 година. Во тој период ја прифатила „Non, je ne regrette rien“, песна на Шарл Димон и Мишел Вокер. Серијата настапи продолжила до април 1961 година и, според хронологијата објавена од Оксфорд јуниверзити прес, помогнала да се спаси салата од банкрот. academic.oup.com

Песните на Пјаф се почетна точка за запознавање со француската шансона. Нејзиниот пат од уличните настапи до големите концертни сали покажува и колку различни сцени опфатила една кариера што завршила на само 47 години.