Европската Унија повторно се врти кон нуклеарната енергија по енергетската криза и воените превирања, но експертите предупредуваат на сериозни структурни ризици. Еврокомесарот за климатска акција Вопке Хукстра ја посочува нуклеарната енергија како главен столб за земјите членки. Наспроти тоа, научници од Универзитетот во Оксфорд укажуваат дека технологијата е зависна од масивни количини вода за ладење, што во услови на климатски промени и суши создава нов безбедносен парадокс.
Нуклеарните централи се најголеми потрошувачи на вода меѓу сите енергетски извори. Ладењето на реакторите бара непрекинат дотек на студена вода, ресурс што станува критичен за време на летните топлотни бранови во Европа.
Поради зголемената температура на реките и нискиот водостој, операторите во Франција, Унгарија и Романија беа принудени привремено да го намалат производството или целосно да исклучат одредени реактори. Враќањето на претопла вода назад во речните корита претставува директна закана за речниот екосистем, што законски ја ограничува работата на централите токму кога побарувачката за струја за климатизација достигнува пик.
Приврзаниците на нуклеарната енергија ја промовираат како стабилна базна моќност без директни емисии на јаглероден диоксид. Сепак, аналитичарите од Оксфорд посочуваат дека современите европски мрежи веќе имаат висок удел на обновливи извори како ветерот и сонцето.
Главниот предизвик денес не е недостигот на инсталиран капацитет, туку флексибилноста и складирањето. Нуклеарните реактори работат континуирано, а нивното исклучување и повторно палење е технички сложено и финансиски неисплатливо. Кога производството од сонце и ветар го надминува конзумот, мрежата бележи негативни цени, а нефлексибилните нуклеарки дополнително го оптоваруваат системот наместо да го балансираат.
Европската зависност од нуклеарна енергија е географски нерамномерно распределена. Повеќе од половина од вкупната нуклеарна струја во ЕУ, односно 392 терават-часови, се произведува во Франција, каде што покрива речиси 69 отсто од националната потрошувачка.
Останатиот дел од производството е концентриран во Шпанија со 54,1 TWh, Шведска со 46,7 TWh и Финска со 32,8 TWh, додека централите во Чешка, Белгија, Словачка, Бугарија и Словенија имаат помал удел. Фокусирањето на нови нуклеарни проекти бара децении за изградба, огромни буџетски субвенции и не го решава итното прашање за заштита на мрежата од климатски екстреми.
