Иднината на живиот свет на Земјата е многу посигурна и подолга отколку што покажуваа досегашните научни пресметки. Според најновата студија објавена во научното списание JGR Atmospheres, сложениот растителен свет на нашата планета би можел да продолжи да егзистира уште цели 1,8 милијарди години. Оваа бројка, добиена со помош на софистицирани тридимензионални климатски модели, значително го поместува рокот на „крајот на светот“ во споредба со постарите студии. На пример, во далечната 1982 година, познатиот научник Џејмс Лавлок проценуваше дека фотосинтетичката биосфера – која ги вклучува сите растенија и го сочинува столбот на целокупната биологија на планетата – ќе згасне за само 100 милиони години од сега. Новите откритија докажуваат дека Земјата е неверојатно поотпорна на космичките промени.
Главната закана за нашиот опстанок доаѓа од самото Сонце. Како што еволуира нашата матична ѕвезда, таа станува сè посветла и потопла. Во моментов, Сонцето емитува околу една третина повеќе енергија во споредба со периодот пред 4,5 милијарди години кога се раѓал Сончевиот систем, а овој тренд ќе продолжи сè до неговата конечна смрт за околу 5 милијарди години. Проблемот со загревањето на Земјата е директно поврзан со процесот на фотосинтеза, преку кој растенијата, алгите и одредени бактерии ја претвораат сончевата светлина и јаглеродниот диоксид во хранливи шеќери и кислород. Кога температурите ќе достигнат екстремни висини, овој биохемиски механизам едноставно престанува да работи, што неминовно води до колапс на синџирот на исхрана и изумирање на живиот свет.
Дополнителен предизвик е таканаречениот „вграден термостат“ на Земјата. Со векови, нашата планета ја регулирала сопствената површинска температура така што при големи жештини го извлекувала јаглеродниот диоксид од атмосферата и го затворала во карпите под земјата, додека при ладење го ослободувала преку вулкански ерупции. Иако овој механизам успешно го спречува прегревањето, тој истовремено значи дека со текот на времето во воздухот ќе преостане толку малку јаглероден диоксид што растенијата буквално ќе почнат да гладуваат. Границата од 1,8 милијарди години што ја пресметаа астробиологот Џејкоб Хак-Мисра и неговиот колега Ерик Волф од организацијата Blue Marble Space, се доближува до моментот кога Земјата целосно ќе ги изгуби своите океани во вселената поради екстремното испарување и радијацијата, што се очекува да се случи за околу 2 милијарди години.
За да дојдат до овие пооптимистички резултати, истражувачите анализирале дури 29 различни климатски сценарија и во пресметките вклучиле специфични видови растенија кои можат да преживеат со минимални количини на јаглероден диоксид. Тоа се пред сè сукулентите, орхидеите и одредени морски растенија кои користат посебни еволутивни патеки за фотосинтеза и можат да го црпат јаглеродот директно од океанскиот систем. Останатите експерти од оваа област, како Роберт Греам од Универзитетот во Чикаго, се импресионирани од напредокот на оваа студија, потенцирајќи дека сложената биосфера покажува многу поголема флексибилност пред сончевото зрачење отколку што предвидуваа поедноставните модели.
Сепак, астробиолозите предупредуваат дека сите овие бројки остануваат во доменот на груби проценки бидејќи е невозможно прецизно да се предвиди како живиот свет ќе еволуира и ќе се адаптира во текот на милијарди години. Границите на термален стрес и гладување со кои располагаме денес се базирани на она што го гледаме во моменталната природа, но еволуцијата нема цврсти лимити. Новите откритија не само што носат утеха дека Земјата има долга и издржлива иднина, туку ќе им помогнат на научниците полесно да ги дефинираат границите на населивост и кај другите планети надвор од нашиот Сончев систем, прилагодувајќи ги овие физички модели за поширок спектар на туѓи атмосфери.
