Мозокот не функционира како видео камера што непогрешливо ги преслушува минатите настани, туку како креативен монтажер кој секој пат одново ги склопува сеќавањата. Невронаучничката Ан-Лор Ле Канф од Кралскиот колеџ во Лондон објаснува дека невролошките механизми задолжени за паметење се истите што ги користиме за замислување идни сценарија. Грешките во меморијата и лажните сеќавања не претставуваат дефект, туку цена што умот ја плаќа за да може да создава креативни решенија.

Според хипотезата за конструктивна епизодна симулација, хипокампусот не чува готови фајлови. При секое сеќавање, тој собира расфрлани фрагменти низ мозокот и ги спојува во приказна.

Истиот процес се активира кога замислуваме нешто што никогаш не се случило. Пациенти со оштетен хипокампус не само што губат способност да се сетат на минатото, туку не можат ниту да конструираат хипотетички ситуации за утрешниот ден.

Канцелариските средини и современите работни процеси често функционираат врз строг перфекционизам. Барањето секој податок, бројка или состанок да се репродуцира со апсолутна точност ја исклучува природната ментална симулација.

Кога умот троши премногу енергија за да не згреши ниту еден детаљ, тој престанува да експериментира. Експериментите во когнитивната наука покажуваат дека луѓето на кои им е дозволено да погрешат во задачи со паметење, подоцна даваат далеку подобри резултати на креативни тестови.

Дигиталните алатки овозможуваат брзина што го надминува темпото на длабоко промислување. Додека тастатурата служи за механичко бележење без филтер, пишувањето со рака бара физички напор и автоматска селекција на суштината.

Истражувањата потврдуваат дека пишувањето на хартија ја буди таканаречената мрежа на стандарден режим во мозокот. Станува збор за невронска мрежа што се вклучува при одмор, прошетка или мечтаење. Токму таму умот ги спојува навидум неповрзаните сеќавања во нови идеи.