Париз, Рим и Њујорк се наоѓаат на врвот на листата дестинации каде странските гости најчесто се соочуваат со студено и непријателско однесување од локалното население, покажуваат искуствата на патниците и проценките на експертите за бонтон. Додека туристите се жалат на игнорирање, прескокнување редови и директни конфликти, аналитичарите предупредуваат дека ваквите реакции се директна последица од прекумерниот притисок врз секојдневниот живот во пренатрупаните градови.
Француската престолнина со години држи цврста репутација на град со резервиран однос кон странците. Според Џо Хејз, основачка на платформата „EtiquetteExpert.org“, локалното население во Париз редовно покажува нервоза доколку гостите не зборуваат француски јазик. Иако добар дел од парижаните го разбираат англискиот јазик, тие често одбиваат да комуницираат на него, што кај туристите создава чувство на непожелност. Во другите француски региони, пак, приемот е значително поинаков.
Слични критики добива и Италија, посебно нејзиниот главен град. Посетителите на Рим на социјалните мрежи сведочат за секојдневно туркање и непочитување редови на јавни места. И покрај светското историско наследство, гостите често го напуштаат градот со впечаток дека домаќините едвај чекаат да си заминат.
Германија се најде на третото место според поплаките за груба и отсечна комуникација. Патниците пријавуваат непријатни искуства во речиси секој директен контакт при патување низ повеќе германски градови. Во Јужна Кореја, пак, туристите во Сеул пријавуваат физичко туркање по улиците и гласно викање од локалците.
Преку океанот, Њујорк го задржува статусот на најнепријателски американски град. Во истражување на „Бизнис инсајдер“, 34,3 отсто од испитаниците го оцениле однесувањето на њујорчани како исклучително некултурно. Во Централна Европа, градовите во Полска, Чешка и Унгарија исто така важат за крути кон гостите надвор од континентот, иако таму однесувањето повеќе се толкува како културолошка дистанца отколку како директно непријателство.
Студениот однос не претставува само личен каприц на угостителите или минувачите. Градови како Венеција, која брои помалку од 50.000 постојани жители, годишно примаат и до десет милиони посетители. Историските јадра се претвораат во сценографија без автентичен живот, кириите вртоглаво растат, а локалната инфраструктура паѓа под притисок.
Ваквата презаситеност создава реален револт. Градови како Барселона и Дубровник веќе применуваат строги ограничувања за краткорочно изнајмување станови и влез на групи. Затоа, одбивноста на локалците во светските метрополи не е секогаш насочена кон конкретниот патник, туку кон неодржливиот систем што го истиснува домашниот живот од градските центри.
