На 27 август 1896 година се одигра најкратката војна во историјата, судир меѓу Британското Царство и Султанатот Занзибар што траеше неполни 40 минути. По ненадејната смрт на дотогашниот пробритански владетел, неговиот внук презеде власт без согласност од Лондон. Одбивањето на британскиот ултиматум за повлекување резултираше со брз поморски напад, стотици жртви и целосна промена на политичката контрола на островот.
Занзибар во втората половина на 19 век функционираше како британски протекторат. По смртта на султанот соработник на 25 август 1896 година, власта со државен удар ја презеде Халид бин Баргаш. Британските власти сметаа дека Баргаш не е погоден за соработка и побараа негово итно повлекување од престолот.
Новиот султан го одби барањето. Тој собра околу 3.000 војници и подготви одбрана околу својата палата на брегот, сметајќи дека ќе успее да ја задржи позицијата.
Британските сили организираа одговор со пет воени брода стационирани во пристаништето и копнена единица од 900 занзибарски лојалисти.
Бомбардирањето започна точно во 9 часот наутро. Кралската морнарица отвори оган директно кон утврдената палата. За само неколку минути крајбрежната артилерија беше неутрализирана, султанската вооружена јахта потопена, а главната резиденцијална зграда почна да се урива под тешките гранати.
По 38 минути интензивен оган, отпорот беше скршен и пукањето прекина. Во краткиот судир загинаа или беа ранети речиси 600 бранители на палатата.
Султанот Баргаш успеа да избега и побара политички азил во германскиот конзулат. Подоцна беше фатен во 1916 година за време на Првата светска војна, но по кратко време беше ослободен и живееше во Момбаса сè до смртта во 1927 година. По завршувањето на конфликтот, Британците инсталираа свој лојален владетел. Занзибар остана под контрола на круната сè до обединувањето со Тангањика во 1964 година, кога беше формирана денешна Танзанија.
