Мики Маус е совршен. Секогаш весел, секогаш пријателски настроен, секогаш победува. Доналд Дак е спротивното: избувлив, фрустриран, постојано во неволји и речиси никогаш победник. И токму затоа светот го засакал повеќе отколку што би требало. На 9 јуни 1934 година, Пајо Паторот дебитираше во краткиот анимиран филм „The Wise Little Hen”. Денес полниа 92 години. И сè уште е лут.
Деби: Помошник во туѓа приказна
Пајо Паторот не почнал со своја приказна. Во „The Wise Little Hen”, тој бил споредна фигура, мрза која одбила да помогне во садењето пченка и на крај останала без вечера. Не звучи како рецепт за икона, но публиката веднаш го забележала гласот. Неговото замцкано, незразбирливо крештење, создадено од гласовниот актер Кларенс Неш, бил толку поинаков и толку смешен, што ликот добил свој серијал само година подоцна.
Гласот на Пајо Паторот останал еден од најпрепознатливите во историјата на анимацијата. Кларенс Неш го озвучувал ликот педесет години, сè до својата смрт во 1985 година.
Зошто Доналд, а не Мики?
Мики Маус е официјален симбол на Дизни. Неговото лице е на логото, на влезовите на парковите и на производите наменети за деца од две до сто години. Но прашајте возрасна публика кој лик повеќе го сака, и многу почесто ќе чуете е Пајо Паторот.
Причината е едноставна: Мики Маус е она кое би сакале да бидеме. Пајо Паторот е она кои навистина сме. Избувлив кога работите не одат по план, фрустриран од ситници, постојано жртва на неправда која не ја заслужил, но и постојано упорен. Се лити, крешти, паѓа, станува, и продолжува. Тоа е поавтентично од секое диснеевско „се заврши со среќен крај”.
Без панталони, со морнарска капа: Иконскиот изглед
Пајо Паторот носи морнарска блуза, капа и вратоврска. Но не носи панталони. Тоа никогаш не е коментирано во анимираните филмови, никогаш не е прашање и никогаш не е проблем, освен еднаш кога некој го снимил без блузата, па тој се навредил поради непристојност.
Парадоксот е забележан и коментиран со децении. Пајо Паторот е можеби единствениот лик во популарната култура чиј изглед е логичка противречност, а таа противречност никогаш не го направила помалку препознатлив.
Роднините: Семејство кое никогаш не се досадува
Со текот на годините, универзумот на Пајо Паторот се прошири со лики кои станале самостојни икони. Тројцата внуци Хуи, Дуи и Луи, тетото Скрудж Мекдак, богатото скржавче кое пливало во монети, дошло во 1947 година и подоцна добило свое спин-оф шоу „DuckTales” кое генерации деца го гледале со еднакво воодушевување.
Скрудж Мекдак, инаку, е технички побогат лик од секој стварен милијардер на Forbes листата, бидејќи неговото богатство е буквално бесконечно. Тоа е сатира на капитализмот напишана за деца, и тоа функционира совршено.
92 години подоцна: Сè уште актуелен
Пајо Паторот е трет по препознатливост анимиран лик на сите времиња, после Мики Маус и Бакс Бани, но прв по сочувство кое го предизвикува. Неговата приказна е во суштина универзална: обичен човек, извинете, патка, во свет кој не соработува, опкружена со неправди кои изгледаат произволни и безмилосни.
Во 1984 година, Финска го прогласила Пајо Паторот за најомилен лик во земјата, пред сите домашни и меѓународни фиктивни личности. Во Норвешка, стриповите со Пајо Паторот се продаваат во поголем тираж од кој и да е весник. Тоа не е случајност, тоа е портрет.
На 92 години, Пајо Паторот сè уште е лут. Сè уште губи повеќе отколку победува. И сè уште се враќа. Можеби тоа е поучната приказна: не онаа за Мики кој секогаш успева, туку онаа за Пајо Паторот кој никогаш не се откажува, иако има секоја причина да го направи тоа.
Среќен роденден, Пајо Патор. Оправдано си лут.
