На 37 години, кога многумина се обидуваат да изградат сигурна кариера и финансиска стабилност, Маурисио од Аргентина одлучил да се откаже од редовната плата и градскиот живот. Ја напуштил работата во автомобилската фабрика „Фиат“ во Буенос Аирес и се преселил во долината Трасласиера, во аргентинската покраина Кордоба.

Неговата цел била едноставна, но не и лесна: да изгради куќа со сопствени раце, да живее поблиску до природата и да има повеќе време за сопругата и трите деца.

За новиот почеток избрал земјиште без водовод и електрична мрежа, а за изградба на домот се одлучил за дрво, кал и слама. Притоа, немал претходно искуство во градежништво или архитектура.

Куќа од кал и слама, изградена со сопствени раце

Кога го купил земјиштето во местото Ла Паз, тоа било обраснато со вегетација. Првата задача му била да го расчисти просторот и да го подготви теренот за градење.

Маурисио ја избрал традиционалната техника позната како „кинча“, која се користи во делови од Латинска Америка. Таа подразбира дрвена конструкција со испреплетени елементи, чии празнини се исполнуваат со мешавина од кал и слама.

Наместо да ангажира градежна фирма, решил најголем дел од работите да ги изведува сам, учејќи додека работи.

Еден од првите објекти што ги изградил била печка од кал, во која можел да подготвува храна додека продолжувала изградбата на куќата.

Иако работите напредуваат постепено, тој не се откажува од идејата домот да го изгради со природни материјали и со што помала зависност од вообичаената инфраструктура.

Без водовод и електрична мрежа

Еден од најголемите предизвици е обезбедувањето вода и електрична енергија.

На земјиштето нема приклучок за водовод, па Маурисио направил систем за собирање дождовница. Водата преку одводи се насочува кон резервоари и садови во кои се складира за понатамошна употреба.

Тој се надева дека на имотот можеби постои и подземен извор, но засега тоа не е потврдено.

За електрична енергија користи мал соларен панел, кој покрива само дел од неговите потреби. Најблиската електрична мрежа е оддалечена околу 17 улични блокови, поради што поврзувањето со неа не е едноставно решение.

Животот во природа, како што покажува неговото искуство, не значи дека секојдневните потреби исчезнуваат. Напротив, обезбедувањето вода, струја и основни услови за живеење бара дополнително планирање и работа.

Сообраќајна несреќа го натерала да ги преиспита приоритетите

Одлуката да го напушти Буенос Аирес не дошла преку ноќ.

Додека работел во фабриката „Фијат“, Маурисио доживеал несреќа со мотоцикл на пат кон работното место. Тој настан го поттикнал сериозно да размисли за начинот на кој го поминува времето и за животот што го сака за себе и семејството.

Уште претходно си поставил цел до 40-годишна возраст да се пресели на село и да не зависи од постојано вработување.

По несреќата решил да не го одложува остварувањето на таа замисла.

Наместо една редовна работа, денес се обидува да заработува преку различни самостојни активности. Се занимава со градинарство, готвење и поправки, користејќи ги вештините што ги стекнува во секојдневниот живот.

За него, најголемата промена не е само во начинот на заработка, туку во можноста сам да располага со своето време.

„Во градот забораваме да дишеме и да уживаме“

Во интервју објавено на каналот „Crónicas del Monte – DMR“, Маурисио објаснил зошто повеќе не сакал да живее во голем град.

„Во градот живееме толку забрзано што забораваме да дишеме и да уживаме“, рекол тој.

Според него, многу луѓе ја поминуваат целата година работејќи и чекајќи неколку слободни денови за накратко да избегаат од секојдневните обврски.

Таквиот ритам повеќе не бил прифатлив за него.

Наместо постојано да чека одмор, решил да го организира животот така што ќе има повеќе време за семејството, за работата што сам ја избира и за едноставните секојдневни моменти.

Куќата сè уште не е завршена, а пред него остануваат бројни предизвици, од обезбедување стабилно снабдување со вода и струја до завршување на градежните работи.

Но Маурисио не ја гледа својата одлука само како преселба од град на село.

За него, напуштањето на сигурната работа било начин да престане да го одложува животот што отсекогаш сакал да го живее.

Неговата приказна покажува дека промената на животниот стил може да донесе поголема лична слобода, но и нови обврски и неизвесности. Маурисио засега ги прифаќа и двете, додека постепено го создава домот што го замислил за своето семејство.