Михаил Тимофеевич Калашњиков потекнуваше од сиромашно руско селско семејство кое советскиот режим го протера во Сибир. Ранет како тенковски командант во 1941 година кај Брјанск, тој во болничките денови започна да црта скици за автоматска пушка. Тој изум подоцна стана АК-47, оружје произведено во повеќе од 100 милиони примероци, чија едноставност и издржливост ги трансформираа глобалните конфликти и герилските движења во изминатите осум децении.
Калашњиков е роден на 10 ноември 1919 година во селото Курја, во регионот Алтај, како едно од деветнаесетте деца во земјоделско семејство. За време на сталинистичката колективизација во 1930 година, неговото семејство беше прогласено за „кулаци“, а целиот имот им беше одземен пред да бидат депортирани во сибирската тајга. Како момче покажа изразен талент за механика, поправајќи брави, часовници и земјоделски машини.
Во 1938 година влезе во Црвената армија и служеше како тенковски механичар и командант. За време на битката кај Брјанск во октомври 1941 година, неговиот тенк Т-34 беше погоден од германска граната. Додека закрепнуваше во воената болница, слушаше поплаки од ранетите пешадинци за супериорноста на германските автоматски пушки во споредба со застарените советски пушки Мосин-Наган. Таму ги направи првите скици за сопствено автоматско оружје.
По неколку години усовршување на прототипите и работа во дизајнерските бироа, неговиот модел победи на советскиот воен конкурс. Оружјето беше официјално усвоено во 1949 година како „Автомат Калашњикова модел 1947“, односно АК-47.
Конструкцијата се потпираше на гасен механизам со долг клип и релативно лабави толеранции меѓу подвижните делови. Токму таа карактеристика му овозможи на оружјето да функционира беспрекорно во екстремни услови – кал, песок, вода и длабок мраз. Со само осум основни склопови, расклопувањето и одржувањето на терен беа возможни без специјален алат за помалку од една минута.
Советскиот Сојуз брзо го претвори АК-47 во алатка на геополитичко влијание. Москва споделуваше лиценци и технички планови со земјите од Варшавскиот пакт, Кина и низа антиколонијални движења низ Азија и Африка. Пушката влезе во државните симболи на Мозамбик и стана визуелна икона на бунтовничките групи ширум светот.
На просторите на поранешна Југославија, крагуевачката фабрика „Застава“ разви сопствена лиценцна верзија, серијата М70, препознатлива по подебелиот сандак и можноста за испалување тромблони. Тие модели масовно се користеа во војните при распадот на федерацијата во деведесеттите години, а дел од тоа заостанато оружје и денес претставува безбедносен предизвик во нелегалните канали за шверц низ регионот.
Калашњиков целиот работен век го помина во фабриката во Ижевск. Доби две титули Херој на социјалистичкиот труд, Ленинова награда, а подоцна и титула Херој на Руската Федерација. Бидејќи советскиот систем не признаваше приватни патенти за воена опрема, тој не стекна финансиски удел од милионските продажби на своето оружје низ светот.
Во мај 2012 година, година и пол пред неговата смрт на 94-годишна возраст, Калашњиков испрати писмо до рускиот патријарх Кирил. Во писмото призна дека носи непреболен духовен товар:
„Мојата душевна болка е неподнослива. Си го поставувам истото нерешливо прашање: ако мојата пушка одземаше човечки животи, дали јас сум виновен за нивната смрт, дури и ако тие биле непријатели?“
