По седум години од „Подемот на Скајвокер“, „Star Wars“ франшизата се враќа во кината со филм што произлегува од најуспешниот телевизиски огранок на „Disney“. Станува збор за серијата „Мандалоријанецот“, а новиот филм го носи насловот „Мандалоријанецот и Грогу“ (The Mandalorian and Grogu).
Филмот го режира Џон Фавро, кој заедно со Дејв Филони и Ноа Клор го потпишува и сценариото. Проектот првично бил замислен како четврта сезона од серијата, но подоцна е трансформиран во филмска форма. Според Фавро, промената на форматот барала нова структура и поинаков пристап кон приказната, која првично била посилно поврзана со приказната за Траун и Асока.
Филмот е конципиран така што да биде пристапен и за гледачи кои не ја следеле серијата. Тоа е во согласност со стратегијата на „Lucasfilm“, која смета на нова, помлада публика која првпат ќе се запознае со „Star Wars“ преку овој филм. Приказната ги следи Дин Џарин и Грогу, кои сега работат за Новата Република. Нивната мисија ги води кон Рота Хат, синот на Џаба, од кого треба да добијат информации поврзани со останатите преживеани припадници на Империјата.
Во главните улоги се Педро Паскал како Дин Џарин, Џереми Ален Вајт како гласот на Рота, и Сигурни Вивер како полковник Вард. Музиката ја компонира Лудвиг Јоранссон. Филмот започнува со воведен текст кој објаснува дека Новата Република сè уште трага по преживеани високи офицери на Империјата. Веднаш потоа следи сцена во која тензијата ескалира и доаѓа до насилна пресметка.
Дин Џарин и Грогу се појавуваат во акциона сцена во која ја неутрализираат заканата. По оваа динамична секвенца следи кратко затишје и почетна шпица, визуелно највпечатлив дел од филмот, со кадри од X-wing летала и пејзажи во „златен час“.
Во визуелна смисла, филмот покажува значително повисоко ниво во споредба со телевизиската серија. Големиот буџет овозможува поимпресивни сетови, посложена сценографија и поквалитетни дизајни на суштества и дроиди. Локации како арената на Шакари, делови од Нал Хута и други сцени со суштества се издвојуваат како особено впечатливи. Сепак, се забележува нерамнотежа меѓу CGI елементите и практичните ефекти (аниматроника и кукли), што повремено создава визуелна неусогласеност.
Иако филмот визуелно има моменти кои се издвојуваат и покажуваат што би можело да биде овој проект на повисоко ниво, останува отворено прашањето дали транзицијата од серија во филм навистина функционира во целост и дали „Star Wars“ добива нова филмска енергија или само проширена телевизиска приказна на големото платно.
