Пешкирите се меѓу најчесто користените предмети во секој дом, но ретко кој размислува за тоа колку брзо овие парчиња текстил можат да станат вистинско жариште за развој на микроорганизми и непријатни мириси.
Бидејќи секојдневно апсорбираат влага, а бањите најчесто се топли и слабо проветрени простории, се создаваат совршени микроклиматски услови за забрзано размножување на бактерии, габички и мувла.
Секое бришење на телото или лицето остава мртви клетки од кожата, маснотии и природни бактерии на памучните влакна. Во комбинација со остатоците од вода, оваа средина станува идеална подлога каде бактериите можат да се размножуваат со геометриска прогресија за само неколку часа.
Поради оваа причина, дерматолозите и дерматовенеролозите предупредуваат дека пешкирите што се користат за лице мора да се менуваат значително почесто од оние за тело. Во идеален случај, пешкирот за лице треба да се менува на секои еден до два дена, додека оној за тело може да се користи три до четири пати пред перење.
Ова правило бара уште поголемо внимание во текот на летните месеци, кога поради зголеменото потење и топлината, развојот на микроорганизмите е дополнително забрзан. Употребата на контаминирана крпа за лице може да доведе до затнати пори, акни, зачестени иритации и разни габични или бактериски инфекции на кожата.
Покрај зачестеноста на менувањето, клучна улога игра и начинот на кој ги третираме крпите по нивната употреба. Најчестата грешка што ја прават луѓето е оставањето на влажниот пешкир згужван преку работ на кадата, на закачалка зад вратата или дури и на подот.
За да се спречи таложењето на влага во внатрешните слоеви на текстилот, пешкирот веднаш по користењето мора целосно да се рашири на сушара или на радијатор за да може брзо и рамномерно да се исуши на воздух.
Кога пешкирот останува долго време влажен, тој за многу брзо време развива карактеристичен непријатен мирис на влага и мувла. Доколку забележите дека пешкирот го има овој мирис дури и откако се исушил, тоа е јасен знак дека бактериите веќе длабоко се населиле во нејзините влакна.
Исто така, доколку пешкирите по перењето станат тврди или груби на допир, тоа често е последица на таложење на остатоци од детергент и омекшивач, што дополнително ја намалува нивната моќ на апсорпција и ја прави кожата склона кон црвенило.
За одржување на максимална хигиена, препорачливо е пешкирите да се перат на повисоки температури, најдобро на 60 или 90 степени Целзиусови, бидејќи тоа е единствениот начин за целосно уништување на насобраните микроорганизми. Редовната и правилна нега на домашниот текстил не само што го продолжува неговиот век, туку директно го штити здравјето на целокупниот организам.
