Барселона на 24 септември 1957 година го отвори стадионот Камп Ноу пред повеќе од 90 илјади гледачи, ставајќи крај на долгогодишната теснотија на старото игралиште Лес Кортс. Каталонскиот клуб го пречека полскиот претставник Легија од Варшава во пријателски натпревар што заврши со победа на домаќините од 4:2. Овој масовен спортски собир означи пресвртница за градот, создавајќи бетонска арена со почетен капацитет од 106.146 места која со децении остана најголема фудбалска трибина на европскиот континент.
Претходниот дом на Барселона, стадионот Лес Кортс изграден во 1922 година, со години беше претесен за сите што сакаа да го гледаат клубот во живо. Иако неговиот капацитет постепено се зголеми од првичните 30 илјади на 60 илјади места во текот на четириесеттите години, тоа не беше доволно.
Доаѓањето на ѕвезди како Ладислао Кубала и Сезар Родригез донесе наплив од публика што трибините едноставно не можеа физички да го издржат. Управата во 1953 година пресече дека проширувањето на стариот објект е залудно и донесе одлука за изградба на сосема нов стадион на само еден километар оддалеченост.
Проектот им беше доверен на каталонските архитекти Франсеск Митјанс и Жозеп Сотерас, во соработка со Лоренцо Гарсија-Барбон. Главна архитектонска инспирација беше стадионот Де Којп на холандскиот Фејенорд во Ротердам, препознатлив по својата форма на чаша.
Изградбата започна во 1954 година и траеше три години. Теренот наметна стрмен агол на трибините кон тревникот, создавајќи специфична акустика која овозможи гласот на масата директно да паѓа врз играчите. Работите сепак се покажаа многу поскапи од првичните проценки. Пробивањето на буџетот го вовлече клубот во долгови што се отплаќаа со години, но целта беше остварена, па на денот на празникот Ла Мерсе стадионот ги отвори портите.
Иако раководството на отворањето го запиша објектот како „Стадион на ФК Барселона“, навивачите уште од првото попладне го нарекоа стадионот едноставно Камп Ноу, што на каталонски значи „Ново игралиште“. Со тоа навивачите направија јасна граница со напуштениот Лес Кортс.
Овој колоквијален назив се врежа толку длабоко меѓу граѓаните што клупската администрација со децении водеше формална битка со навиката на сопствената публика. Официјалното признавање се случи дури во сезоната 2000/2001, кога членовите на клубот преку гласање го потврдија името што народот го користеше уште од 24 септември 1957 година.
Последното големо реновирање на стадионот се случи изминативе години. Клубот по завршувањето на сезоната 2022/2023 ги започна масовните градежни зафати за целосна реконструкција на објектот во рамки на проектот „Еспаи Барса“. Инвестицијата тежи околу 1,5 милијарди евра, покриена преку заем со обврзници раководен од банката Голдман Сакс. Заради рушењето и градежните машини, тимот привремено ги играше своите натпревари на Олимпискиот стадион Луис Компањис на ридот Монжуик. Работите траеја повеќе од три години.
Највидливата промена во новиот проект е поставувањето на кровна конструкција со површина од над 55 илјади квадратни метри која за првпат целосно ги покрива трибините. Со финалниот капацитет од 105.000 седишта, стадионот го задржува статусот на најголема арена во Европа пред Вембли и Вестфален во Дортмунд. Новата градба достигнува висина од околу 50 метри, надополнета со стотици модернизирани ложи и повеќе од 70 угостителски пунктови за публиката.
