Претседателот на Бразил, Жуселино Кубичек, на 21 април 1960 година официјално ја отвори новата престолнина Бразилија, завршувајќи проект што го вети со слоганот за „педесет години напредок во пет години“. Подигнат за само четири години на пустата висорамнина во сојузната држава Гојас, градот требаше да ја развие внатрешноста и да ја симболизира модернизацијата. Зад футуристичките палати останаа висока инфлација и десетици илјади работници препуштени на диви сателитски населби.
Идејата за преместување на престолнината од крајбрежниот Рио де Жанеиро во географското срце на Бразил не беше нова. Оваа заложба постоеше уште во 19 век, а беше впишана и во бразилскиот устав од 1891 година. Сепак, замислата стоеше во фиока сè до 31 јануари 1956 година, кога функцијата претседател ја презеде Жуселино Кубичек.
За Кубичек новата престолнина претставуваше носечки столб на неговиот „План на цели“ (Plano de Metas), програма од 31 точка насочена кон индустријализација, изградба на патишта и енергетика. Преку државната компанија „Новакап“ (Novacap), основана во 1956 година за координација на изградбата, тој сакаше да изгради административен центар независен од урбаниот хаос на Рио де Жанеиро и Сао Паоло. Кубичек постави фиксен рок од четири години, барајќи градот да биде вселен пред крајот на неговиот претседателски мандат.
Урбанистичкиот план го изработи Лусио Коста, победник на јавниот конкурс со проектот познат како „Пилотски план“ (Plano Piloto). Коста го организираше просторот во форма на птица или авион. Главната оска беше наменета за министерствата и државните институции, додека закривените „крила“ беа поделени во станбени суперблокови (superquadras) со сопствени училишта, паркови и трговски зони.
Архитектот Оскар Нимаер ги проектираше клучните објекти на федералната власт. На рамната висорамнина тој ги подигна зградата на Националниот конгрес со двете куполи и кули близначки, катедралата во Бразилија со закривени бетонски столбови и претседателската резиденција, Палатата Алворада. Нимаер користеше армиран бетон за да создаде флуидни форми, отворајќи нова страница во модерната архитектура. Поради овие архитектонски решенија, УНЕСКО во 1987 година ја запиша Бразилија на листата на светско наследство.
Потфатот на терен го изведоа десетици илјади градежни работници, локално наречени кандангоси (candangos). Тие доаѓаа од сиромашните региони од североисточниот дел на Бразил, привлечени од ветувањето за редовна надница.
Работниците работеа во три смени под сонце, голтајќи црвена прашина и живеејќи во дрвени бараки без основна канализација и водовод. Додека државните функционери се подготвуваа за вселување во климатизираните модернистички станови, за кандангосите немаше место во урбанистичкиот план. Планот на Коста беше предвиден за најмногу 500.000 жители. Сите што не припаѓаа на државната бирократија беа туркани надвор од заштитната зона, во импровизирани сателитски градови што брзо прераснаа во сиромашни предградија.
Проектот покажа сериозни функционални и економски мани уште во првите години од функционирањето. Брзањето да се фати четиригодишниот рок наметна масовно печатење пари и меѓународно задолжување, што ја турна земјата во долгорочна инфлација и тешка економска криза.
Самиот град се покажа како суров кон обичните граѓани. Патната мрежа беше исцртана исклучиво за моторни возила, со повеќелентни булевари без тротоари, пешачки премини и класични градски улици. Животот без сопствен автомобил стана исклучително тежок. Денес, со метрополитенска област од околу три милиони луѓе, најголемиот дел од населението живее на периферијата, додека централниот „авион“ на Коста остана изолиран простор резервиран за државната администрација.
