Но психолошките истражувања покажуваат дека прекумерната контрола може да ја ограничи самостојноста на младите.
Кога детето ќе заборави домашна задача, родителот веднаш му ја носи на училиште. Кога ќе се скара со другарче, возрасните се вмешуваат за да го решат проблемот. Кога студентот треба да се договори со професор, родителот се обидува да го направи тоа наместо него.
Овие ситуации можат да изгледаат како грижливо родителство. Но кога се повторуваат постојано, детето може да остане без можност да научи самостојно да решава проблеми.
Во психологијата ваквиот начин на воспитување е познат како „хеликоптер-родителство“.
Што значи да бидете хеликоптер-родител?
Терминот се однесува на родители што постојано се вклучуваат во животот на децата, дури и кога тие се доволно возрасни сами да донесуваат одлуки.
Проблемот не е родителската љубов или поддршка.
Разликата е во тоа дали родителот му помага на детето да развие способности за самостоен живот или постојано ги презема неговите обврски.
Прекумерната заштита може да создаде впечаток дека грешките се нешто што мора да се избегне по секоја цена.
Но грешките, разочарувањата и малите неуспеси се нормален дел од учењето.
Што покажуваат истражувањата?
Метаанализа објавена во списанието Journal of Adult Development, која опфатила 53 истражувања, утврдила поврзаност меѓу хеликоптер-родителството и повисоки нивоа на анксиозни и депресивни симптоми кај младите возрасни лица.
Забележана е и поврзаност со послаба академска адаптација, пониска самоефикасност и послаби вештини за саморегулација.
Сепак, ова не значи дека секое дете на заштитнички родители ќе развие психолошки проблеми.
Истражувањата покажуваат поврзаности, а не дека родителското однесување е единствена или секогаш директна причина за тешкотиите.
Зошто на родителите им е тешко да се повлечат?
Современите родители живеат со голем број грижи: безбедност, образование, конкуренција, социјални мрежи и неизвесна економска иднина.
Во такви услови, контролата понекогаш изгледа како најдобар начин да се заштити детето.
Но младите постепено мора да научат да прават избори, да се соочуваат со последици и да преземаат одговорност.
Самостојноста не се појавува одеднаш на 18 години. Таа се развива преку мали секојдневни искуства.
Помагајте, но не живејте наместо нив
Родителот може да му помогне на детето да размисли како да реши конфликт, без лично да го реши наместо него.
Може да му помогне да подготви план за учење, без да ја преземе целата одговорност за оценките.
Може да понуди совет за избор на студии или професија, но да му остави простор на младиот човек да донесе одлука.
Најважна е рамнотежата меѓу поддршката и независноста.
Децата имаат потреба да знаат дека родителите се тука за нив, но и дека им веруваат дека можат да се справат со предизвиците.
