Емоционалната интелигенција не значи совршенство, туку способност за преземање одговорност наместо обвинување на другите. Додека многумина реагираат бурно на секоја критика, емоционално зрелите луѓе се издвојуваат преку три конкретни навики во секојдневната комуникација: смирен одговор при судир, директно поставување граници и искрено извинување кога ќе згрешат.

Во конфликтни ситуации, луѓето со развиена емоционална интелигенција не реагираат импулсивно. Тие прво ги анализираат зборовите на соговорникот и се обидуваат да ја согледаат туѓата перспектива. Ова им овозможува да понудат урамнотежен одговор што го чува односот.

Од друга страна, лицата со ниска емоционална зрелост реагираат со префрлање на вината. Тие користат агресија за да го замолчат соговорникот, а потоа често се поставуваат во улога на жртва. Со таквиот пристап проблемот останува нерешен.

Кога чувствуваат дека некој ја искористува нивната добрина, емоционално интелигентните лица не ја потиснуваат лутината. Тие ја гледаат како корисен сигнал. Наместо гласни судири со манипулативни личности, тие избираат елегантно поставени граници.

Тоа не значи студено однесување. Тоа значи едноставно одбивање на услуги или менување на условите. На пример, наместо да заминат на вечера со пријател кој редовно „заборава“ паричник, тие нудат обична прошетка. Понекогаш суптилниот чекор е најдобра заштита.

Оние со пониска емоционална зрелост на искористеноста одговараат со задкулисно оговарање или саботажа.

Високата самосвест подразбира грижа за тоа како постапките влијаат врз блиските. Кога ќе направат грешка поради замор или себичност, емоционално зрелите луѓе чувствуваат нелагодност. Нивната самопочит им дозволува да побараат прошка без изговори.

Спротивно на нив, луѓето со ниска емоционална интелигенција се извинуваат само под притисок, кога ризикуваат да го изгубат односот. Нивното извинување е проследено со оправдувања кои ја намалуваат вината, што ја прави таквата реакција неискрена.