Многу родители ја користат реченицата „само заврши го тоа“ кога детето одложува домашна задача, но психолог предупредува дека таа може да создаде уште поголем отпор.

Кога детето не сака да седне да пишува домашна задача, многу родители инстинктивно велат: „Само заврши го тоа“. Намерата е добра — да се охрабри детето да почне и побрзо да ја заврши обврската. Но според психологот и терапевт Џефри Бернстин, оваа реченица често има спротивен ефект.

Тој објаснува дека фразата „само заврши го тоа“ не го мотивира детето, туку создава притисок без јасна насока.

Детето во тој момент може да помисли: „Веќе требаше да знам како се прави ова“ или „И онака доцнам, која е поентата?“. Наместо да се активира, тоа уште повеќе се повлекува.

Не секогаш станува збор за мрзеливост

Родителите често мислат дека детето е мрзеливо кога ја одложува домашната задача. Но Бернстин смета дека проблемот најчесто е подлабок.

Според него, многу деца не одбиваат да работат затоа што не сакаат, туку затоа што се заглавени во сопствени мисли и стравови.

Во нивната глава може да се вртат прашања како: „Што ако не разберам што треба да направам?“ или „Што ако згрешам?“.

Однадвор тоа изгледа како избегнување, но внатрешно детето може да се чувствува преоптоварено и несигурно.

Што да кажете наместо „само заврши го тоа“?

Наместо наредба што создава притисок, психологот советува родителите да му помогнат на детето да го најде првиот чекор.

Подобри реченици би биле:

„Ајде да видиме кој е првиот чекор.“

„Кој дел ти изгледа најтежок во моментов?“

„Што велиш да одиме чекор по чекор?“

Овие реченици не ги намалуваат очекувањата, туку му даваат на детето конкретен начин како да почне.

Целта не е да му ја олесните задачата, туку да му помогнете да започне

Бернстин нагласува дека целта не е родителот да ја направи задачата наместо детето или да ги намали барањата. Целта е детето да добие чувство дека задачата е изводлива.

Кога домашната задача изгледа како голем и нејасен проблем, детето полесно се блокира. Но кога ќе се подели на помали чекори, првиот потег станува многу полесен.

Откако детето ќе почне, поголема е веројатноста да продолжи самостојно.

Помалку притисок, повеќе насока

Секојдневните борби околу домашните задачи често не се решаваат со повеќе притисок, туку со повеќе јасност.

Родителот може да му помогне на детето да излезе од кругот на претерано размислување така што ќе го насочи кон едноставен почеток: првата реченица, првата задача, првите пет минути.

Понекогаш токму тоа е разликата меѓу отпор и соработка.