Како би изгледал Сончевиот систем по смртта на Сонцето

Нови податоци од свемирскиот телескоп James Webb укажуваат како гигантски планети можат да преживеат по смртта на своите ѕвезди, нудејќи можен увид во иднината на Јупитер, Сатурн и Сончевиот систем.
{"shape": [8800, 8800, 3]}

Нови набљудувања од свемирскиот телескоп James Webb Space Telescope би можеле да понудат клучни одговори за тоа како планетите преживуваат по смртта на нивните матични ѕвезди, и што би можело да се случи со нашиот Сончев систем во далечната иднина.

Астрономите проучуваат систем со егзопланета со големина на Јупитер која орбитира околу бел џуџест остаток од мртва ѕвезда. Објектот, познат како WD 1856 b, се наоѓа околу 80 светлосни години од Земјата и претставува еден од најнеобичните планетарни системи досега откриени. Планетата орбитира исклучително блиску до својата мртва ѕвезда, завршувајќи една орбита за само 34 часа. Ова ја доведува во прашање класичната научна претпоставка дека планетите не можат да преживеат кога нивната ѕвезда се шири и умира.

Истражувањата со „Џејмс Веб“ покажуваат дека планетата можеби преживеала драматични промени во системот, вклучително и фази на силно гравитациско поместување и загревање додека мигрирала кон сегашната орбита.

Научниците користеле инфрацрвени набљудувања за да ја анализираат атмосферата на планетата, откривајќи траги на облаци и можни јаглеводороди како метан. Овие податоци помагаат да се реконструира нејзината историја и условите низ кои поминала.

Постојат две главни хипотези: дека планетата била делумно „проголтана“ од ѕвездата, но преживеала или дека гравитациски интеракции ја турнале кон внатрешноста на системот по смртта на ѕвездата. Резултатите сугерираат дека процесот на миграција и загревање се случил релативно неодамна во космички рамки, што ја прави втората теорија поверојатна.

Истражувањето има пошироко значење: нашето Сонце за околу пет милијарди години ќе се претвори во црвен џин, по што ќе стане бело џуџе. Во тој процес, внатрешните планети како Меркур и Венера ќе бидат уништени, додека надворешните планети би можеле да преживеат и да продолжат да орбитираат околу остатокот од Сонцето. Научниците нагласуваат дека ваквите системи покажуваат дека „смртта на ѕвездата не значи крај“, туку почеток на нова динамична фаза во еволуцијата на планетарните системи.

е-Трн да боцка во твојот инбокс