Британската влада бара нови практични договори со Европската Унија, особено во храната и земјоделството, со цел да ги намали административните трошоци и притисокот врз цените. Министерот за финансии Џон Хили, според Ројтерс, порача дека Лондон ќе бара договори каде што придобивките за бизнисот и граѓаните ќе ги надминуваат компромисите. Станува збор за најавена политичка насока, а не за веќе постигнат договор.
Во фокусот се препреките што се јавија во трговијата меѓу Британија и европскиот пазар по напуштањето на ЕУ. За производителите на храна и земјоделците, дополнителните контроли и документација можат да влијаат врз трошоците и роковите за испорака. Оттаму британската влада ја поврзува подобрата трговска соработка со секојдневните цени во продавниците, иако вистинскиот ефект ќе зависи од обемот и текстот на идните договори.
Премиерот Енди Барнам, за време на средбите со европските лидери, се заложил за пошироко ресетирање на односите. Според извештајот, тој нагласил дека постојната рамка не донела доволно добри резултати и дека е потребно да се разгледаат можности за олеснување на економската размена. Во јавната дебата се споменува и слободното движење, но тоа не значи дека владите договориле промена на режимот.
Цената на трговските бариери
Брегзит ја промени институционалната рамка на трговијата, но не ја отстрани меѓузависноста на економиите. Кога компаниите тргуваат преку границата, секоја дополнителна проверка или различен стандард може да има цена. Сепак, поедноставувањето на процедурите не значи автоматски намалување на продажните цени: влијаат транспортот, енергијата, договорите со добавувачите и конкуренцијата.
Во практиката, евентуалното олеснување на граничните проверки би се почувствувало различно кај големите трговски синџири и малите производители. Големите компании имаат капацитет да ги покријат трошоците за усогласување, додека помалите често посилно ги чувствуваат административните бариери. Но без објавен текст на новиот договор не е можно да се пресметаат заштедите по сектор. Важен ќе биде и пристапот до институциите што ги проверуваат стандардите за безбедност на храната: забрзувањето на трговијата не треба да се меша со откажување од контрола на квалитетот. Следната фаза ќе бара да се утврди што точно се менува, кој ќе ги спроведува правилата и од кога. Само тогаш политичките најави ќе можат да се споредат со реалните трошоци на фирмите и потрошувачите.
За ЕУ, важна ќе биде рамнотежата меѓу пристапот на британските производи на пазарот и почитувањето на европските стандарди. За Лондон, политички чувствително е секое решение што би изгледало како повторно прифаќање обврски од кои земјата се откажа со Брегзит. Затоа разговорите се повеќе од техничко прашање: тие ја тестираат можноста за прагматична соработка и покрај различниот институционален статус.
Пошироката поука за земјите што тргуваат со ЕУ, вклучително и оние од Западен Балкан, е дека усогласеноста на прописите и административната ефикасност имаат конкретна економска вредност. Но за да се оцени британската иницијатива ќе бидат потребни текст на договорот, пресметки за трошоците и рок за спроведување. Засега е потврдена политичка намера за поблиски односи, а не конечен финансиски ефект.
