Кога групата Квин на 31 октомври 1975 година го издаде синглот Bohemian Rhapsody, раководството на дискографската куќа ЕМИ тврдеше дека ниедна радиостаница нема да емитува композиција од речиси шест минути. Спротивно на комерцијалните притисоци, песната помина девет последователни недели на првото место на британските топ-листи. Овој пресврт ги урна крутите стандарди на тогашната музичка индустрија и го најави албумот A Night at the Opera.

Менаџерите и продуцентите на групата Квин во 1975 година отворено се сомневаа во комерцијалниот потенцијал на песната. Главната пречка беше времетраењето од 5 минути и 55 секунди, што двојно го надминуваше стандардниот формат за поп-сингл на радио во тој период. Издавачката куќа ЕМИ инсистираше Фреди Меркјури и бендот да го скратат оператскиот сегмент за песната да стане прифатлива за радиодифузерите. Четирите члена на бендот одбија секаква интервенција врз финалната снимка, стоејќи цврсто зад својата уметничка замисла.

Пресудниот пресврт се случи кога лондонскиот диџеј Кени Еверет доби пробна копија од снимката на магнетофонска лента со шеговита насока од Меркјури дека во никој случај не смее да ја пушти во етер. Еверет препозна музички феномен и за време на еден викенд ја емитуваше песната вкупно 14 пати на брановите на радиото Капитал. Слушателите веднаш почнаа масовно да се јавуваат во студиото, а во понеделникот наутро купувачите влегоа во британските музички продавници барајќи сингл што во тој момент сè уште не беше официјално пуштен во продажба.

Оператскиот дел од композицијата бараше исклучително сложена студиска технологија, со над 180 различни вокални патеки наснимани врз тогашните аналогни ленти од 24 канали. Меѓу ликовите што се извикуваат во хорскиот дел посебно место зазема италијанскиот астроном Галилео Галилеј. Оваа референца директно се поврзува со гитаристот Брајан Меј, кој паралелно со музичката кариера студираше астрофизика, вградувајќи научно-историски мотиви во драматургијата на композицијата.