Додека светот сè уште ги собира впечатоците од Артемис II и од првите нови фотографии од прелетот околу Месечината, едно старо поглавје од вселенската историја повторно заслужува повеќе внимание. Аполо 16 беше лансирана на 16 април 1972 година како петта успешна човечка мисија што слета на Месечината, а само неколку дена подоцна астронаутите Џон Јанг и Чарлс Дјук се спуштија во регионот Декарт, додека Кен Матингли остана во орбитата околу Месечината.
Во тоа време, научниците верувале дека висорамнината Декарт е оформена од древна вулканска активност. Токму затоа ова место било избрано за истражување: се очекувало астронаутите да донесат примероци што ќе потврдат дека површината таму е резултат на вулкански процеси. Наместо тоа, Аполо 16 пронајде нешто сосема поинакво. Примероците што биле собрани покажале дека карпите таму претежно се бречи, односно фрагментирани карпи создадени од удари и судири, а не од вулкани. Тоа директно ја урнало една од најважните претпоставки за потеклото на лунарните висорамнини.
Токму во тоа е големината на Аполо 16. Таа не била спектакуларна само затоа што луѓе повторно чекорле по Месечината, туку затоа што покажала дека дури и најцврстите научни теории можат да паднат кога ќе се соочат со вистински докази. Јанг и Дјук изведоа три излегувања на површината, собраа 95,7 килограми лунарни примероци и со лунарниот ровер минаа речиси 27 километри, истражувајќи кратери, карпести формации и терен што дотогаш постоеше само на мапи и во претпоставки.
Во исто време, Матингли од орбитата спроведувал серија научни набљудувања и снимал податоци за површината на Месечината. За време на враќањето кон Земјата, тој извршил и длабоковселенска EVA за да извади филмски касети од научните инструменти поставени на надворешната страна од модулот, што и денес останува еден од ретките вакви потези направени надвор од Земјината орбита. Мисијата завршила со безбедно слетување во Тихиот Океан на 27 април 1972 година, по вкупно 11 дена, 1 час и 51 минута.
Во момент кога Артемис II повторно ја доближи човечката фантазија до Месечината и кога новата генерација астронаути повторно испрати фотографии од нејзината темна страна, старата мисија од 1972 нè потсетува дека враќањето во вселената никогаш не е само прашање на престиж. Тоа е и судир меѓу очекувањата и вистината. Артемис II во април 2026 го означи првиот човечки близок прелет покрај Месечината по Аполо 17, а токму затоа приказните како онаа на Аполо 16 повторно добиваат тежина: бидејќи покажуваат дека најголемите откритија понекогаш не се оние што сме ги планирале, туку оние што не сме очекувале да ги најдеме.
