Виртуелната реалност може значително да го намали чувството на болка и страв кај деца што се подложуваат на непријатни медицински интервенции во итните служби, покажува нов систематски преглед на научни студии. Тим од Универзитетот Грифит во Австралија анализирал 16 истражувања со 1.929 учесници. Резултатите се објавени во списанието JACEP Open и се однесуваат на VR како дополнителна, немедикаментозна форма на поддршка.
Од вкупниот број учесници, 905 деца користеле виртуелна реалност, 766 биле во контролни групи, а 258 биле споредувани со други активни методи. Истражувањата опфатиле постапки поврзани со игли, земање крв, поставување венски пристап, вакцинирање, инјекции и згрижување рани. За децата, дури и кратка процедура може да биде придружена со силен страв и отпор, што ја отежнува работата на медицинскиот персонал.
Според научниците, VR-очилата го пренасочуваат вниманието кон интерактивна виртуелна средина. Така детето не е целосно фокусирано на постапката што се изведува. Во студиите, децата пријавувале пониска најсилна болка, помал страв и помала вознемиреност во споредба со вообичаената грижа. Подобрување забележале и дел од родителите и старателите.
Кои интервенции биле проучувани
Ова не значи дека VR е замена за локална анестезија, аналгетици или стручна проценка. Најсилниот аргумент за технологијата е дека може да се користи како дополнување на постојната медицинска грижа. Дали е соодветна за конкретно дете зависи од неговата возраст, здравствена состојба, видот на интервенцијата и подготвеноста на тимот.
Постои и практично прашање: како да се процени дали технологијата навистина му помага на детето, а не само му е интересна? Истражувањата користат различни скали за болка, страв и вознемиреност, а резултатите зависат и од возраста и искуството на детето. Болница што сака да ја воведе методата би требало да ги следи овие показатели, заедно со времетраењето на постапките и искуствата на семејствата. Не е неопходно секоја процедура да се дигитализира; понекогаш стручна комуникација, присуство на родител или друга форма на одвлекување на вниманието може да биде посоодветна. Вистинскиот напредок ќе биде изборот на интервенција што на конкретниот пациент му носи најмалку стрес, без да ја наруши безбедноста на медицинската постапка.
Примената би барала инвестиција во опрема, одржување, хигиена и обука на персоналот. Во болнички услови, уредите треба да се чистат соодветно и да не го попречуваат пристапот на медицинарите до пациентот. Ниту едно истражување за ефикасност не ги отстранува овие организациски барања.
Наодите отвораат можност детската итна помош да стане помалку стресна без секоја промена да се сведува на лекови. За здравствените институции следниот чекор е да проценат во кои процедури ефектот е најголем, колкава е цената и како резултатите се одржуваат во секојдневни, а не само истражувачки услови.
