Британскиот научник Тим Бернерс-Ли и неговиот белгиски колега Роберт Кајо на 12 ноември 1990 година официјално го поднесоа документот насловен „WorldWideWeb: Предлог за проект за хипертекст“ во Европската организација за нуклеарни истражувања (ЦЕРН). Документот дефинираше универзален систем за споделување информации преку хипертекстуални врски меѓу компјутерски мрежи. Иницијалната замисла за лабораториска размена на податоци меѓу физичарите прерасна во технолошка инфраструктура што ја овозможи модерната глобална дигитална комуникација.
Предлогот од ноември 1990 година претставуваше практична и детална разрада на претходниот концептуален документ на Бернерс-Ли од март 1989 година. Во новиот текст двајцата инженери побараа институционална поддршка и опрема за шестмесечен проект. Тие прецизно ги скицираа основните компоненти на мрежата: хипертекст протоколот, адресирањето документи и софтверската архитектура составена од прелистувач (browser) и сервер.
За практична реализација на прототипот, Бернерс-Ли користеше компјутер од марката NeXT во просториите на ЦЕРН. На оваа работна станица тој ги напиша првиот веб-сервер и првиот прелистувач и уредувач на страници. На крајот на декември 1990 година системот веќе работеше во рамките на институтот, а првата веб-страница во историјата опишуваше како функционира хипертекстот и како се поставува сопствен сервер.
Првичната намена на World Wide Web беше решавање на практичен проблем: научниците кои доаѓаа во ЦЕРН од целиот свет користеа различни компјутерски системи и тешко разменуваа резултати од експериментите. Со поврзување на веќе постоечкиот интернет со хипертекстот, документите станаа директно достапни преку клик на линк, без потреба од познавање на сложени мрежни команди.
Пресудниот чекор за глобално прифаќање на технологијата се случи на 30 април 1993 година. Раководството на ЦЕРН донесе официјална одлука со која го стави основниот изворен код на веб во јавна сопственост (public domain), целосно ослободен од авторски права и надоместоци. Овој правен потег овозможи кој било програмер или компанија во светот слободно да гради софтвер и сервиси врз основа на овие протоколи, со што се спречи монополизација на технологијата.
Проектот предвидуваше мрежа без централна хиерархија каде што секој корисник истовремено може да биде читател и создавач на содржина. За да го зачува независниот развој на стандардите, Бернерс-Ли во 1994 година го основаше Конзорциумот за World Wide Web (W3C), тело кое и денес раководи со отворените веб-спецификации како HTML и CSS.
Документот од 12 ноември 1990 година останува зачуван во архивите на ЦЕРН како почетна точка од која научниот експеримент стана универзална јавна платформа за комуникација, знаење и трговија.
