Единаесетгодишната Грејс Бедел од Вестфилд, Њујорк, на 15 октомври 1860 година му испрати писмо на претседателскиот кандидат Абрахам Линколн со директен политички и естетски совет: да пушти брада. Таа отворено му порача дека нејзините браќа ќе гласаат за него, а жените ќе ги убедат своите сопрузи да го поддржат доколку го промени изгледот. Линколн одговори за четири дена, го прифати предлогот и влезе во историјата со препознатливиот лик.
Сè започна кога таткото на Грејс донесе дома предизборен плакат со ликовите на Абрахам Линколн и Ханибал Хамлин. Гледајќи го портретот на тогаш голобрадиот републикански кандидат од Илиноис, единаесетгодишното девојче забележа детаљ што возрасните стратези го пропуштија.
Во своето писмо напишано на четири страници, Бедел директно му се обрати на политичарот:
„Имам уште четири браќа и дел од нив ќе гласаат за вас во секој случај, но ако пуштите брада, ќе се обидам да ги натерам и останатите да гласаат за вас. Со брада би изгледале многу подобро, бидејќи лицето ви е премногу слабо. Сите дами сакаат бради, па ќе ги задеваат своите мажи да гласаат за вас и тогаш сигурно ќе станете претседател.“
Девојчето дури понуди практично решение доколку Линколн нема време за одговор, предлагајќи му неговата ќерка да ѝ отпише во негово име.
Иако среде жестока национална кампања што водеше кон американската Граѓанска војна, Линколн не го игнорираше детското писмо. На 19 октомври 1860 година, тој лично напиша одговор од Спрингфилд, Илиноис.
„Во врска со брадата, бидејќи никогаш не сум носел, зарем не мислите дека луѓето би го нарекле тоа глупава наклонетост доколку пуштам сега?“ – одговори Линколн.
Сепак, неговите сомнежи траеја кратко. Веќе следниот месец, откако ги доби изборите во ноември, Линколн престана да се бричи. Кога на почетокот на 1861 година тргна со воз кон Вашингтон за инаугурацијата, тој веќе ја носеше својата позната брада.
За време на патувањето со претседателскиот воз, Линколн направи специјална пауза токму во Вестфилд, Њујорк. Пред собраниот народ ја повика Грејс од толпата, се ракуваше со неа, ја бакна и рече: „Гледаш, ја пуштив оваа брада за тебе, Грејс“.
Овој историски настан од 1860 година јасно илустрира како директниот граѓански импулс може да влијае врз политичкиот врв без институционални филтри. Во современиот македонски и регионален политички контекст, каде што јавната комуникација е често затворена во крути партиски соопштенија и платени кампањи, писмото на Бедел потсетува на вредноста на автентичниот фидбек од обичните луѓе.
Оригиналното писмо на Грејс Бедел денес се чува во Јавната библиотека во Детроит, како потсетник за моментот кога едно дете дефинираше еден од најпрепознатливите визуелни идентитети во модерната историја.
