Вила Епекуен некогаш важел за едно од најпознатите лекувалишта во Аргентина, а денес е едно од најнеобичните и најморничави напуштени места во Јужна Америка. Сместен покрај соленото езеро Лаго Епекуен, градот со децении привлекувал илјадници посетители поради водата богата со сол, за која се верувало дека има терапевтски својства.
Во текот на 20 век, Епекуен доживеал вистински туристички подем. Со изградба на хотели, ресторани и железничка врска со Буенос Аирес, местото станало лесно достапно и сè попривлечно за домашни и странски гости. Во сезона таму доаѓале десетици илјади посетители, додека градот имал и илјадници постојани жители.
Луѓето не доаѓале само поради одмор, туку и поради верувањето дека солената вода и калта можат да помогнат при различни здравствени состојби. Токму таа репутација му донела статус на престижно туристичко и бањско место.
Но, почетокот на 1980-тите донел пресврт што целосно ќе ја смени судбината на градот. По период на обилни дождови, нивото на езерото почнало опасно да расте. Насипите што требало да го штитат местото постепено попуштале, сè до 10 ноември 1985 година, кога водата го пробила заштитниот систем и почнала брзо да го голта градот.
Жителите морале да се евакуираат, оставајќи ги зад себе домовите, бизнисите и секојдневниот живот. Во годините што следеле, Вила Епекуен целосно исчезнал под солена вода, која на некои места достигнала и повеќе метри над поранешното ниво на градот.
Дури по 2009 година, кога водата почнала да се повлекува, остатоците од градот повторно станале видливи. Но она што излегло на површина веќе немало ништо заедничко со некогашното популарно лекувалиште. Урнати хотели, искривени метални конструкции, мртви дрвја и дебели наслаги сол му дале изглед на постапокалиптичен пејзаж.
Денес, Вила Епекуен е место што истовремено фасцинира и вознемирува. Напуштените улици и остатоците од некогашниот живот создаваат чувство како времето да застанало во моментот на катастрофата. Токму поради таа силна визуелна и емоционална слика, местото често се опишува како „Атлантида на пампасите“.
Приказната за Епекуен е потсетник дека природата може за кратко време да го избрише и најживиот град. Во исто време, денешните урнатини му даваат нов живот на местото — не како туристички рај од минатото, туку како дестинација што сведочи за кревкоста на човековите планови пред силата на водата.
