Трамп без јасен план за Иран е сликата што сè појасно се наметнува по почетниот силен воен удар и реториката за брз исход. Американската администрација сега преминува кон тактика на чекање, економски притисок и одложени преговори, додека последиците од конфликтот се чувствуваат и надвор од Блискиот Исток.
Повеќе од седум недели по почетокот на конфликтот, Вашингтон се обидува да ја натера разнишаната иранска власт на договор, но без јасно објаснета завршна стратегија. Во меѓувреме, сојузниците стануваат понервозни, а економската цена се претвора во сè поголем проблем и за САД и за глобалните пазари.
Според анализите во западните медиуми, Белата куќа првично ја претставуваше операцијата како демонстрација на сила што брзо ќе го скрши Техеран. Наместо тоа, војната влезе во подолга и понеизвесна фаза.
Примирјето беше продолжено додека Иран не достави нов предлог, а американскиот специјален пратеник Стив Виткоф и Џаред Кушнер се испратени во Пакистан за нов обид за индиректни разговори со иранскиот министер за надворешни работи Абас Арагчи. Тоа покажува дека Вашингтон повеќе не нуди брза победа, туку бара излез додека јавно инсистира дека ја држи иницијативата.
Најголемиот проблем за Трамп не е само Иран, туку впечатокот дека Белата куќа нема јасен одговор што точно сака да постигне ако Техеран не попушти брзо. „Гардијан“ пишува за премин од стратегија на силен почетен удар кон тактика на чекање, додека „Ројтерс“ и други медиуми бележат дека европските сојузници стануваат сè понервозни поради економската цена, долгиот хоризонт на кризата и ризикот САД да влезат во подлабока регионална конфронтација без јасен крај.
Цената веќе е видлива. Ормускиот Теснец останува клучна точка на глобалниот притисок, а енергетскиот шок од војната сè подлабоко влегува во светската економија.
„Ројтерс“ објави дека фабриките се соочуваат со повисоки трошоци, а новиот бран поскапувања отвора и внатрешен политички проблем за Трамп. Според анкетата „Ројтерс/Ипсос“, мнозинството Американци токму него го обвинуваат за скокот на цените на горивото, што ја претвора иранската војна од надворешнополитичка одлука во домашен политички товар.
Во позадина расте и безбедносната нервоза. „Гардијан“ наведува дека американските залихи на скапи ракети се под притисок, а администрацијата се двоуми колку далеку да оди со нова воена ескалација, особено додека три носачи на авиони патролираат во поширокиот регион.
Тоа ја прави ситуацијата уште почувствителна. Трамп сака да изгледа цврсто, но секој следен чекор носи поголем ризик, поголем трошок и посилно прашање дали воопшто постои реален политички план за денот по војната.
Сега најтешкото прашање не е дали Вашингтон може уште да ја притиска иранската власт, туку дали знае каде сака да ја заврши оваа криза. Ако разговорите во Пакистан не донесат напредок, а економскиот удар продолжи да се прелева преку енергијата, трговијата и домашната политика во САД, приказната за сила лесно може да се претвори во приказна за војна што почнала со многу бучава, а останала без јасен крај.
