ова студија покажува дека загревањето на длабоките океански води, силните ветрови и самозасилувачкиот циклус на топење го турнале морскиот мраз околу Антарктикот кон рекордно ниски нивоа.
Антарктикот со години ги збунуваше научниците, бидејќи неговиот морски мраз долго време не се намалуваше со истата јасност како арктичкиот. Но ново истражување предводено од Универзитетот во Саутемптон покажува дека по 2015 година Јужниот Океан влегол во опасна промена: топла и солена вода од длабочините почнала да се искачува кон површината, силни ветрови ја измешале водата, а потоа започнал циклус во кој океанот останува премногу топол за мразот да закрепне.
Според водечкиот автор на студијата, Адитија Нарајанан, загубите биле толку големи што од мраз исчезнала површина речиси колку Гренланд. Она што почнало како постепено натрупување топлина под морскиот мраз, продолжило со силно мешање на водата и завршило во состојба во која новиот мраз сè потешко се формира.
Околу 2013 година, засилените ветрови почнале да ја извлекуваат топлата, солена длабока вода поблиску до површината под антарктичкиот морски мраз. Кога таа топлина стигнала до горните слоеви на океанот, особено во Источен Антарктик, започнало забрзано топење. Од 2018 година, регионот е заглавен во повратен циклус: има помалку мраз што може да ја лади површината, па океанот останува потопол и посолен, што дополнително го отежнува создавањето нов мраз.
Истражувањето покажува дека причините не се исти насекаде околу континентот. Во Источен Антарктик главниот проблем е топлата вода што се издига од длабочините. Во Западен Антарктик, пак, дополнителен притисок создаваат топол воздух од суптропските предели и облачност што ја задржува топлината блиску до површината на океанот. Тоа придонело за големи топења во летата 2016 и 2019 година.
Морскиот мраз на Антарктикот има многу поголема улога отколку што изгледа оддалеку. Неговата бела површина одбива голем дел од сончевата светлина назад во вселената. Кога мразот исчезнува, темниот океан апсорбира повеќе топлина, што дополнително го забрзува загревањето. Потоплите води можат да ги нагризуваат и ледените плочи што го задржуваат копнениот мраз, а нивното слабеење го зголемува ризикот од пораст на морското ниво.
НАСА проценува дека меѓу 2002 и 2020 година Антарктикот губел приближно 150 милијарди тони мраз годишно, што придонесувало за пораст на глобалното морско ниво. Поновите податоци на НАСА за периодот од 2002 година наваму покажуваат просечна загуба од околу 135 милијарди тони мраз годишно, што потврдува дека континентот останува една од клучните точки во глобалната климатска криза.
Научниците предупредуваат дека ова не е само регионален проблем. Ако ниската покриеност со морски мраз продолжи и во следната деценија, Јужниот Океан може да премине од систем што помага во стабилизирање на климата во нов извор што го засилува глобалното загревање.
Покрај климатските промени, Антарктикот се соочува и со зголемен човечки притисок. Бројот на туристи што го посетуваат континентот расте, а научниците предупредуваат дека тоа носи ризици од загадување, внесување инвазивни видови и нарушување на чувствителните екосистеми. Во време кога мразот веќе се повлекува, секој дополнителен притисок ја прави иднината на Антарктикот уште понеизвесна.
