Сликарката од доцната ренесанса, Лавинија Фонтана, влезе во историјата како првата професионална уметница која се одважи да наслика голо женско тело. Во јавноста таа градеше слика на примерна, образована и културна млада жена од високата италијанска класа, што јасно се гледа на нејзините автопортрети. Зад таа слика за традиционална чесност се крие уметник кој создал некои од најсмелите еротски дела на своето време. Новите историски истражувања покажуваат дека нејзините слики со актови биле значително попровокативни дури и од делата на нејзините машки колеги.
Нејзината двојна природа најдобро се согледува во споредбата меѓу нејзините автопортрети и монументалните дела што ги создавала за високот свештенство. На пример, нејзиното познато дело направено за кардиналот Шипионе Боргезе ја прикажува божицата Минерва уловена во моментот додека се облекува. Со нејзиниот заводлив и срамежлив поглед упатен кон набљудувачот, оваа слика предизвикала вистинско изненадување кај тогашната елита во Рим. Историчарите на уметноста сметаат дека Фонтана свесно ги користи овие мотиви за да ја покаже својата композициска храброст и уметничка одважност.
Во нејзините најрани еротски слики, како што е приказот на Венера и Купидон, Фонтана вешто користи проѕирни превези и бисери за дополнително да ја нагласи сензуалноста. Потоа следувале портрети на познати благороднички прикажани како Венера, кои биле наменети за строго приватни галериски колекции. Нејзиното највпечатливо дело од овој жанр ги прикажува трите благороднички облечени само во тенки превези и луксузен накит, инспирирано од грчкиот мит за Парис. Сликата била изработена на шкрилец, што и давало високо рефлектирачка површина во која самиот сопственик се огледувал додека уживал во приватната галерија.
Ваквите дела биле зачудувачки смел чекор за жена која живеела во Болоња во времето на строгата католичка контрареформација. Некои историчари веруваат дека овие смели слики биле и личен бунт против нејзиниот татко Просперо, кој целосно ги контролирал нејзините финансиски приходи. Тој ја обврзал со договор да му ги предава сите заработени пари од сликарството сè до неговата смрт. Поради тоа, најпровокативните дела Фонтана ги насликала токму во периодот по неговата смрт, кога конечно добила целосна творечка и финансиска независност.
Во тие години, Фонтана почнала да создава слики кои директно се фокусираат на женското тело и експлицитните допири, засновани на антички скулптури. Сликата „Марс и Венера“ е еден од најексплицитните примери за страст, каде што се прикажани детали кои ниту еден машки сликар од тоа време не се осмелил да ги наслика. Историчарите сметаат дека со овие слики таа самата се идентификувала со идеалот за женска убавина и совршенство. Со овој визионерски и храбар потег, Лавинија Фонтана го осигура своето уникатно место во историјата на светската уметност.
