Светските залихи на нафта се топат, а можноста за недостиг и ново зголемување на цените станува сè поверојатна. Војната во Иран и затворањето на Ормускиот Теснец, еден од најважните транспортни коридори за нафта, предизвикаа шок во глобалното снабдување каков што не е виден со децении.
Пред конфликтот, низ Ормускиот Теснец минуваа околу 20 проценти од светската трговија со нафта. По нарушувањето на транспортот, земјите низ светот почнаа забрзано да бараат алтернативни извори за да го покријат недостигот, додека повеќе влади, особено во Азија, воведоа мерки за намалување на побарувачката.
За да се стабилизира пазарот, Меѓународната агенција за енергија координираше ослободување на околу 400 милиони барели нафта од стратешките резерви на индустријализираните земји.
Пред војната, глобалната понуда на сурова нафта ја надминуваше побарувачката, што им овозможи на големите економии да изградат значителни резерви. Најголемите залихи ги држат Кина, САД и Јапонија.
Според американската Администрација за енергетски информации, Кина во декември 2025 година имала околу 1,4 милијарди барели во резерви, вклучувајќи комерцијални и владини резерви. Соединетите Американски Држави имале околу 413 милиони барели во стратешките резерви, плус дополнителни 411 милиони барели во комерцијални резерви. Јапонија, пак, располагала со околу 263 милиони барели во владини резерви.
Земјите од Европската Унија се законски обврзани да складираат резерви што покриваат најмалку 90 дена увоз или 61 ден потрошувачка. Во координираната акција на ИЕА, земјите членки учествуваа со околу 20 проценти од ослободените резерви.
Германија пласираше 19,5 милиони барели на пазарот, Франција 14,6 милиони, Шпанија 11,6 милиони, а Италија 10 милиони. Индија, според податоците на ИЕА, има околу 21 милион барели во стратешки резерви, што покрива само околу 9,5 дена увоз. Ако се вклучат и залихите на државните нафтени компании, покриеноста се зголемува на околу 74 дена.
Покрај стратешките резерви, на пазарот се достапни и милиони барели руска нафта што останаа на танкерите откако САД привремено ги олеснија санкциите за да ја зголемат глобалната понуда.
Иако резервите на хартија изгледаат значителни, аналитичарите предупредуваат дека проблемот е во достапноста. Дел од нафтата технички постои, но не може лесно или брзо да стигне до пазарот. Тоа го зголемува ризикот од нови ценовни шокови, особено ако кризата во Ормускиот Теснец продолжи.
Најголемиот притисок сега е врз земјите што силно зависат од увоз на енергенси. За нив, секое продолжување на кризата значи повисоки трошоци, притисок врз индустријата и можност за нов бран инфлација.
