Поимот за апсолутен минимум во љубовната врска доби целосно ново значење низ годините, покажува анализата на американскиот портал „Јор танго“ (YourTango). Прагот за опстанок на еден партнерски однос драстично варира во зависност од возраста на партнерите: додека постарите генерации сметаа дека покривот над глава и брачната должност се доволен залог за заедништво, помладите денес бараат рамноправен емоционален ангажман.
Кај генерацијата на бејби-бумерите, стапувањето во брак и основањето семејство на рана возраст долго време се сметаше за општествена должност. За нив минимумот значеше одржување стабилност, верност и исполнување на практичните животни обврски.
Фокусот беше ставен врз материјалната сигурност и обезбедувањето основни услови за секојдневен живот. Споделувањето емоционални сомнежи или барањето длабока психолошка поврзаност ретко беа главен критериум за опстанок на бракот.
Генерацијата Икс израсна во сенка на распадот на традиционалните бракови на нивните родители, поради што разви значително поголема претпазливост и нагласена потреба за индивидуална независност. Овие луѓе рано научија да се потпираат исклучиво на себе.
Како последица на таквиот пристап, разводот кај нив престана да биде општествено табу. Нивниот минимум се префрли кон рамноправно партнерство без слепа лојалност кон институцијата брак, со подготвеност да заминат штом практичните и личните очекувања ќе останат неисполнети.
Кај помладите генерации прагот на очекувања радикално се измести од материјалното кон психолошкото поле. Миленијалците инсистираат на отворена комуникација, редовно преиспитување на меѓусебните граници и поддршка за личниот развој, па премолчувањето проблеми повеќе не поминува како компромис.
Генерацијата З оди чекор понатаму и поставува критериуми што постарите често ги сметаат за идеализам. Нивниот базичен минимум подразбира свесност за сопственото ментално здравје, спремност за терапија и непрекинато емоционално присуство. Односите што не нудат рамноправен психолошки напор кај нив завршуваат без двоумење.
