На 28 август 1917 година, десет американски суфражетки биле уапсени затоа што протестирале пред Белата куќа, барајќи право на глас за жените. Нивниот протест бил дел од борбата на движењето „Silent Sentinels“ против политиката на тогашниот американски претседател Вудро Вилсон.
Додека Европа била разорена од Првата светска војна, во Соединетите Американски Држави сè погласно се отворале прашањата за женските права и политичката еднаквост. Жените, кои сè повеќе биле присутни на пазарот на трудот и во јавниот живот, барале од државата да им го признае и основното политичко право да гласаат.
Жените и борбата за право на глас
Американското општество во втората половина на 19 век доживеало брза индустријализација. Развојот на индустријата и новите технологии отвориле голем број работни места, на кои работеле и жени. Но, и покрај нивната сè поголема економска и општествена улога, жените немале право да учествуваат на федералните избори. Тоа станало едно од главните прашања на женското движење во САД.
Во 1917 година, активистките од групата „Silent Sentinels“ започнале редовни протести пред Белата куќа. Наместо класични демонстрации, тие често стоеле тивко, со транспаренти на кои биле испишани цитати од говорите на Вилсон. Со тоа сакале да укажат на противречноста во неговата политика. Вилсон јавно зборувал за демократските права и самоопределувањето на народите во Европа, но во исто време не покажувал подготвеност да го поддржи правото на глас на жените во сопствената земја.
Апсењата пред Белата куќа
На 28 август 1917 година полицијата уапсила десет суфражетки кои протестирале пред претседателската резиденција.
Апсењата, наместо да го замолчат движењето, предизвикале спротивен ефект. Веста за постапувањето кон активистките предизвикала реакции во јавноста и дополнително го зголемила притисокот врз администрацијата на Вилсон. Протестите продолжиле, а активистките станувале сè погласни во барањето претседателот и Конгресот да преземат конкретни чекори за уставно гарантирање на правото на глас за жените.
Со текот на времето, репресијата врз суфражетките станала политички проблем за администрацијата. Вилсон постепено го променил својот став и почнал да го поддржува уставниот амандман со кој на жените требало да им се гарантира право на глас.
Правото на глас стигнало три години подоцна
Борбата на американските суфражетки конечно вродила со плод. На 18 август 1920 година бил ратификуван 19. амандман на Уставот на САД, со кој било забрането федералната или државните власти да им го ускратуваат правото на глас на граѓаните врз основа на полот. На 26 август 1920 година американскиот државен секретар Бејнбриџ Колби ја потврдил ратификацијата, со што амандманот официјално стапил во сила.
Патот до ова право траел децении, а протестите пред Белата куќа биле еден од моментите што го зголемиле јавниот и политичкиот притисок за промена. Она што започнало како тивок протест на неколку жени пред Белата куќа на крајот станало дел од една од најзначајните политички победи на женското движење во американската историја.
