Научници открија огромно подводно „гробиште“ на китови во зоната Дијамантина, во југоисточниот дел на Индискиот Океан. Наоѓалиштето се протега околу 1.200 километри, достигнува длабочина од речиси 7,4 километри и претставува најголемата и најдлабоката досега документирана некропола на китови, според истражување објавено во списанието „Nature“.

Откритието е направено за време на научна експедиција во 2023 година со подморницата „Фендоуже“, при што истражувачите регистрирале стотици фосили и активни остатоци од китови. Локацијата претставува редок природен лабораториски простор каде што современи и древни остатоци коегзистираат, овозможувајќи проучување на еволуцијата на длабокоморските екосистеми во текот на милиони години.

Кога мртов кит ќе потоне на морското дно, неговото тело станува извор на храна за бројни микроорганизми, црви, школки и други длабокоморски видови. Во средина каде што сончевата светлина не допира, ваквите остатоци создаваат уникатни екосистеми кои можат да опстанат со години, па дури и со децении.

Истражувачите проценуваат дека пошироката област би можела да содржи повеќе од 10 милиони остатоци од китови, иако оваа бројка сè уште треба да биде потврдена со дополнителни истражувања. Анализите покажуваат дека најстарите фосили датираат од пред најмалку 5,3 милиони години, што значи дека ова подводно наоѓалиште постоело долго пред појавата на современиот човек.

Голем дел од пронајдените скелети припаѓаат на клунести китови – видови кои поголемиот дел од животот го минуваат во длабоките океански води. Научниците сметаат дека специфичната форма на морското дно во зоната Дијамантина ги насочувала телата на угинатите китови кон ровот, а бавното таложење на седименти придонело коските да останат зачувани милиони години.

Освен што е значајно за палеонтологијата и морската биологија, откритието отвора и нови прашања за улогата на китовите во складирањето јаглерод во длабоките океани. Иако научниците предупредуваат дека се потребни дополнителни истражувања, сметаат дека овие природни процеси би можеле да имаат поголемо влијание врз јаглеродниот циклус отколку што досега се претпоставуваше.