На 8 октомври 1945 година, американската компанија „Рејтеон“ поднесе патент за уред што целосно ги промени навиките за готвење. Самоукиот инженер Перси Спенсер, тестирајќи магнетрон за радарски системи во лабораторија во Масачусетс, забележа дека енергијата од цевката му ја стопи ужината во џебот. Случајното откритие доведе до создавање на првата микробранова печка, уред со големина на фрижидер за кој Спенсер доби корпоративен бонус од симболични два долари.
Спенсер работел на магнетрони, вакуумски цевки што произведуваат микробранови радиосигнали за воени радари во Втората светска војна. Стоејќи пред активен радарски склоп, тој забележал дека чоколадното блокче со кикирики во неговиот џеб брзо се стопило. Интригиран од ефектот на електромагнетното зрачење врз храната, тој побарал пченкарни зрна. Кога ги приближил до магнетронот, тие пукнале низ лабораторијата. Следниот ден го повторил тестот со јајце, кое под притисок на внатрешната пареа експлодирало врз лицето на неговиот колега. Со тоа станало јасно дека брановите директно ги загреваат молекулите на вода во храната.
Животниот пат на Спенсер не наликувал на типична академска кариера. Израснат во сиромаштија во руралниот Мејн, тој го напуштил училиштето на 12 години за да работи во текстилна фабрика. Кога локалната фабрика за хартија одлучила да воведе електрична енергија, тој се пријавил како помошник и сам ги совладал основите на електротехниката. Подоцна станал дел од морнарицата на Соединетите Американски Држави, каде што ноќе читал стручна литература за безжична комуникација. Кога се вработил во „Рејтеон“, веќе важел за врвен практичен авторитет за вакуумски цевки, способен да редизајнира и поедностави сложени воени системи без универзитетска диплома.
Првиот комерцијален модел се појави на пазарот во 1947 година под името „Радаренџер“. Уредот бил висок речиси два метра, тежок околу 340 килограми и барал систем со водено ладење за цевката од илјада вати. Неговата цена од 5.000 долари, што денес одговара на повеќе од 60.000 долари, значеше дека печката беше достапна само за воени бродови, луксузни ресторани и железнички вагони. Дури две децении подоцна, во доцните шеесетти години, технологијата беше намалена на димензии погодни за кујнски плотен и со цена под 500 долари влезе во домаќинствата.
Компанијата „Рејтеон“ ги заштити правата на изумот, додека Спенсер не доби процент од милионските профити што подоцна ги генерираше продажбата. Како редовно вработен, тој потпишал стандарден договор со кој сите права од изумите му припаѓаат на работодавецот. Како формален правен надомест за пренос на правата на патентот, компанијата му исплати симболичен чек од два долари, пракса што важеше за сите инженери во фирмата. Спенсер подоцна беше унапреден во потпретседател и виш советник во компанијата, а зад своето име остави околу 150 патенти.
