Морските ѕвезди се движат бавно, но нивното тело крие лекција што може да биде важна за иднината на роботиката. Научници откриле дека нивните мали хидраулични „стапала“ на долната страна од краците работат независно, реагирајќи на површината и условите околу себе, без команда од централен мозок.
Ова откритие е важно затоа што покажува како движењето може да биде организирано без еден главен контролен центар. Ако едно стапало, па дури и цел крак, се повреди или изгуби, морската ѕвезда може да продолжи да се движи. Истражувачите сметаат дека сличен принцип би можел да се примени кај автономни роботи, особено кај машини што треба да работат во тешки и оддалечени услови.
Во студијата објавена во списанието PNAS, научниот тим користел и 3Д-печатен „ранец“ за морските ѕвезди, со кој го мерел начинот на кој нивните стапала реагираат на дополнителна тежина. Кога товарот се зголемувал, морската ѕвезда не чекала „наредба“, туку нејзините стапала самостојно се приспособувале, дел од нив носеле поголем товар, а други останувале подолго прицврстени за површината.
Таквиот модел може да биде клучен за нова генерација роботи што нема да зависат целосно од еден компјутерски центар. Наместо секој дел да чека инструкции, одделни делови од роботот би можеле самостојно да реагираат на терен, оштетување или пречка. Тоа би значело дека дефект на еден дел нема нужно да ја запре целата машина.
Овој пристап е дел од биоинспирацијата, област во која научниците учат од природата за да создаваат поефикасни и поотпорни технологии. Од роботи инспирирани од октоподи и змии, до автономни подводни системи, природата сè почесто станува модел за инженерски решенија. Морската ѕвезда, со својата тивка и упорна способност да продолжи понатаму и по повреда, сега може да помогне во создавање роботи што ќе бидат поиздржливи, посамостојни и поподготвени за работа таму каде што човечката контрола е ограничена.
