Концентрацијата на микропластика во северниот дел на Тихиот Океан директно влијае врз начинот на кој водата ја рефлектира сончевата светлина, правејќи ја морската површина посветла на сателитските снимки. Истражувачки тим предводен од Шеа Читам од Универзитетот во Берген утврди дека ситното пластично загадување го менува оптичкиот печат на океанот. Ова откритие отвора можност степенот на еколошка деградација на водите да се следи директно од вселената.

Тимот научници анализираше три децениски серијали на сателитски снимки од 2002 до 2022 година, обезбедени од агенциите НАСА, ЕПА и европската програма Коперникус. Фокусот на истражувањето беше насочен кон таканаречениот Голем пацифички остров на ѓубре, зона меѓу брегот на Калифорнија и Хаваите.

Пресметките покажаа дека честичките со дијаметар под 300 микрометри ја засилуваат рефлексијата токму на границата меѓу сината и зелената боја. Симулациите потврдија дека веројатноста промената на спектарот да потекнува од пластични честички е четирикратно повисока отколку од природни биолошки процеси, како што е промената во густината на планктонот.

Зоната на акумулација во северниот Пацифик опфаќа околу 1,6 милиони квадратни километри. Моделите покажуваат дека во период од две децении концентрацијата на микропластика во горните слоеви пораснала за 11 до 25 милиграми по кубен метар вода.

Овие микроскопски синтетички честички не остануваат заробени само во далечните океански витли. Проблемот има директна рефлексија и врз затворените екосистеми и регионалните мориња. Загадувањето со микропластика преку дождовите и атмосферските таложења веќе редовно се регистрира во речните басени и езерата на Балканот, влегувајќи директно во синџирот на исхрана и водата за пиење.

Следењето на загадувањето од орбитата бара прецизно калибрирање на оптичките сензори. Шеа Читам и нејзиниот тим посочуваат дека се потребни дополнителни физички мерења на самото место за да се потврди точното однесување на светлината низ различните длабочини на водата.