Лионел Меси одамна нема што да докажува. Ги освои речиси сите трофеи што може да ги освои еден фудбалер, ги собори рекордите што изгледаа недостижни и во Катар конечно го крена пехарот што со години му тежеше како единствено празно место во биографијата.

Но, во недела, на 19 јули, ќе излезе на теренот во Њујорк и Њу Џерси со можност да направи нешто што никој не го очекуваше од него на 39 години – да ја одбрани светската титула со Аргентина.

Противник е Шпанија, европскиот шампион и најцврстата одбрана на турнирот. Финалето почнува во 21 часот по македонско време.

Уште една последна мисија

Катар во 2022 година требаше да биде крајот на приказната. Меси го освои Светското првенство, Аргентина повторно се искачи на врвот, а фотографијата на капитенот со пехарот стана конечниот доказ за величината на неговата кариера.

Но, Меси не замина.

Четири години подоцна, тој повторно е срцето на Аргентина. Не трча како порано и не ја брка секоја топка, но сè уште го гледа теренот неколку секунди пред сите други. Едно движење, еден пас или еден удар со левата нога и натпреварот добива поинаков тек.

На ова Светско првенство постигна осум гола и запиша четири асистенции, со што влезе во финалето и како водечки кандидат за „Златната копачка“. Во полуфиналето против Англија повторно беше човекот што ја поведе Аргентина кон пресврт и победа од 2:1.

Неговата игра веќе не се мери со километри, туку со моменти. А Меси сè уште знае да го избере вистинскиот.

Последното поглавје или уште еден почеток?

Меси не потврдил дека финалето против Шпанија ќе биде неговиот последен натпревар на Светско првенство. Сепак, тешко е да се замисли дека на 43 години ќе се појави и на турнирот во 2030 година.

Затоа секое негово движење во недела ќе има дополнителна тежина. Секој допир со топката може да биде последен во дресот на Аргентина на мундијалската сцена. Секој слободен удар, секое додавање и секое приближување до голот може да стане последната слика од една ера.

Но, Меси не изгледа како фудбалер кој дошол во финалето само за достоинствено да се прости. Тој доаѓа по уште еден пехар.

Ако Аргентина победи, ќе стане првата репрезентација по Бразил во 1958 и 1962 година што успеала да ја одбрани светската титула. За Аргентина тоа би бил четврти мундијалски трофеј, по оние освоени во 1978, 1986 и 2022 година.

На другата страна е иднината

Финалето носи и симболична пресметка меѓу две фудбалски генерации.

На едната страна е Меси, најголемата ѕвезда што произлезе од школата на Барселона. На другата е Ламин Јамал, новото шпанско чудо и играчот кому многумина веќе му ја предвидуваат улогата на следната глобална фудбалска икона.

Нивните приказни необично се допреа уште во 2007 година, кога младиот Меси учествуваше во хуманитарно фотографирање со неколкумесечниот Јамал. Речиси две децении подоцна, двајцата ќе се најдат на спротивни страни во финале на Светско првенство.

Фотографијата денес изгледа како сцена напишана за филм: човекот што ја обележа една фудбалска епоха против момчето што сака да ја предводи следната.

Најтешната одбрана на турнирот

Шпанија до финалето стигна со победа од 2:0 против Франција и со само еден примен гол на целиот турнир. Родри го контролира средниот ред, а шпанската одбрана покажа дека умее да преживее и под најсилен притисок.

Токму затоа Меси нема да има многу простор. Шпанија ќе се обиде да го оддалечи од голот и да ги прекине неговите врски со Лаутаро Мартинез и останатите аргентински напаѓачи.

Но, тоа досега го пробаа многумина.

Меси влегува во финалето без товарот што го носеше пред четири години. Тој веќе е светски шампион. Не мора да ја спаси својата кариера, ниту да убеди некого дека припаѓа меѓу најголемите.

Сега игра за нешто поедноставно и можеби поважно – уште една ноќ со Аргентина.

Можеби ќе бидат последните 90 минути. Можеби ќе има продолженија, пенали и уште една драма. Но, додека топката е пред неговата лева нога, крајот на приказната никогаш не е однапред напишан.