Додека на површината Охридското Езеро ја покажува својата препознатлива убавина, под водата се крие поинаква слика. Меѓу пластични шишиња, искршени филџани, конзерви и парчиња текстил, нуркачите забележале и слатководен рак, потсетник дека она што за луѓето е место за фрлање отпад, за многу животински видови е единствениот дом.

Снимките денеска ги објави Нуркачкиот центар „Акватек“ го прикажуваат езерското дно на потегот меѓу кампот „Градиште“ и „Вели Даб“, каде што членовите на Нуркачкиот центар „Амфора“ спровеле акција за чистење.

Проектот е финансиран од Секторот за туризам и локален економски развој при Општина Охрид.

Езерото крие повеќе од 200 уникатни видови

Според УНЕСКО, Охридското Езеро е старо приближно два до три милиони години и претставува живеалиште на повеќе од 200 ендемични видови растенија и животни.

Меѓу нив се риби, полжави, раковидни организми и други форми на живот кои се приспособувале на специфичните езерски услови во текот на илјадници години.

Токму затоа отпадот на езерското дно е повеќе од естетски проблем. Пластиката, стаклото, металот и другите фрлени предмети можат да ги нарушат природните живеалишта на организмите.

Нуркачите на „Акватек“ меѓу отпадот забележале слатководен рак, за кој во објавените информации се наведува дека припаѓа на загрозен вид. Неговата точна видова припадност не е независно потврдена.

Нуркачите го чистат, но отпадот повторно се враќа

Ова не е прва акција за чистење на езерското дно. Нуркачкиот центар „Амфора“ и претходните години организирал активности за отстранување пластика, метал, рибарски мрежи и друг отпад.

Во мај 2025 година нуркачите предупредуваа дека секоја година стотици килограми отпад завршуваат на дното на езерото, создавајќи опасност за рибите и другите водни организми.

Новите снимки покажуваат дека проблемот продолжува.

Иако ваквите акции се значаен придонес за заштитата на езерото, тие не можат да го заменат спречувањето на загадувањето.

УНЕСКО во своите проценки го издвојува несоодветното управување со цврстиот отпад меѓу заканите за природното наследство на Охридскиот Регион.

Чистењето на една локација го отстранува веќе фрленото ѓубре, но не го решава прашањето како и зошто отпадот завршува во водата.

„Од сите нас зависи во каква животна средина ќе живееме“, порачаа од нуркачкиот центар „Акватек“.

А додека нуркачите повторно собираат пластика и стакло, останува прашањето колку долго живиот свет на Охридското Езеро ќе мора да го дели својот дом со отпадот што луѓето го оставаат зад себе.