Изгубениот свет на Догерленд, некогашна копнена врска меѓу Британија и континентална Европа, можеби бил многу позелен и пожив отколку што науката досега претпоставуваше. Нова студија објавена во PNAS покажува дека во јужниот дел на Догерленд растеле дрвја како даб, брест и леска уште пред повеќе од 16.000 години, односно илјадници години порано од претходните проценки.
Истражувачите дошле до овие резултати преку анализа на седиментарна древна ДНК од 252 примероци земени од 41 морско јадро долж праисториската Јужна река. Врз основа на тие податоци, тие ја реконструирале еколошката историја на Догерленд од крајот на последното ледено доба до неговото конечно потопување.
Особено изненадување за научниците било откривањето на ДНК од родот Pterocarya, сродник на оревот за кој долго се мислело дека исчезнал од северозападна Европа пред околу 400.000 години. Воедно, студијата сугерира и дека делови од Догерленд преживеале големи поплавни настани, вклучително и цунамито Сторега пред околу 8.150 години, а некои делови од пејзажот можеби останале над водата до пред околу 7.000 години.
Овие наоди ја менуваат и сликата за тоа колку рано овој потопен пејзаж можел да биде погоден за човечки заедници. Според Универзитетот во Ворвик, присуството на шумски живеалишта и животни како диви свињи во јужен Догерленд укажува дека просторот можел да нуди богати еколошки ресурси за луѓето уште долго пред добро документираната маглемозиска култура, која се поврзува со периодот пред околу 10.300 години.
Студијата е важна и затоа што дава нов одговор на т.н. Ридов парадокс, односно прашањето како дрвјата толку брзо повторно ја населиле северна Европа по повлекувањето на ледот. Авторите сметаат дека мали локални „микро-засолништа“ како Догерленд можеби им овозможиле на некои видови да преживеат многу посеверно отколку што претходно се мислело.
