Мјузиклот „Фантомот од операта“ на Ендру Лојд Вебер на 9 октомври одбележува точно 40 години од својата светска премиера во Лондон. Делото првпат застана пред публика во 1986 година во „Her Majesty’s Theatre“ во Вест Енд, со Мајкл Крофорд во улогата на Фантомот, Сара Брајтман како Кристин Дае и Стив Бартон како Раул. Приказната за подземниот музички гениј започна сценски живот што ги надмина сите тогашни комерцијални очекувања.
Кога продуцентот Камерон Мекинтош и композиторот Ендру Лојд Вебер најавија музичка адаптација на готскиот роман од Гастон Леру, британската критичка јавност беше поделена. Дел од театарските коментатори сметаа дека мелодраматичната приказна за деформираниот уметник во париската опера нема да издржи ниту една цела сезона. Сепак, режијата на Хал Принс, сценографијата на Марија Бјорнсон и препознатливиот пад на лустерот од таванот веднаш создадоа спектакл што ја смени перцепцијата за техничките можности на Вест Енд.
Успехот се потврди на доделувањето на британските театарски награди „Оливие“ за 1986 година, каде продукцијата освои признанија за најдобар нов мјузикл и најдобра машка улога за Мајкл Крофорд. Слична реакција следуваше и две години подоцна при преселбата на Бродвеј во Њујорк, каде претставата триумфираше со седум награди „Тони“.
Оригиналната тројка актери постави стандард што остана референца за сите подоцнежни продукции низ светот. Изведбата на Мајкл Крофорд му даде комплексна психолошка димензија на Ерик, балансирајќи меѓу физичка закана и вокална ранливост. Ликот на Кристин беше напишан специјално за гласовниот опсег на Сара Брајтман, додека Стив Бартон го играше виконтот Раул де Шањи како контратежа на темната сенка од подземјето.
Четириесетгодишниот јубилеј на „Фантомот“ се совпаѓа со период во кој современата публика повторно бара наслови со специфична готска естетика. Додека Вест Енд го чува своето наследство со децении, светската кинематографија бележи слични враќања на култни остварувања со мрачна фантазија, како што е најавеното повторно прикажување на филмот „Фауновиот лавиринт“ на Гиљермо дел Торо во киносалите. Двете дела ја споделуваат истата суштинска линија: употреба на визуелен мит и хорор елементи за раскажување на трагична приказна за осаменоста.
