На 17 ноември 2026 година се навршуваат 46 години од објавувањето на „Double Fantasy“, последниот студиски албум на Џон Ленон и Јоко Оно издаден за време на животот на поранешниот член на „Битлси“. Изданието на издавачката куќа „Гефен рекордс“ (Geffen Records) се појави во продажба 21 ден пред Ленон да биде убиен пред зградата „Дакота“ во Њујорк на 8 декември 1980 година.
Снимањето на албумот започна на 4 август 1980 година во студиото „Хит фектори“ (The Hit Factory) во Њујорк, а заврши на 19 октомври истата година. Ленон и Оно го продуцираа материјалот заедно со Џек Даглас, кој претходно работеше на албумот „Imagine“ од 1971 година.
Во текот на продукцијата парот работеше во тајност, а самите членови на студискиот бенд беа ангажирани без однапред да знаат со кого ќе снимаат. Помеѓу музичарите на сесиите беа гитаристите Ерл Слик и Хју Мекракен, басистот Тони Левин, тапанарот Енди Њумарк и клавијатуристот Џорџ Смол.
Наместо стандардна поделба по една страна од плочата за секој автор, Ленон и Оно ги распоредија своите 14 песни наизменично. Плочата започнува со нумерата „(Just Like) Starting Over“ на Ленон, по која следува „Kiss Kiss Kiss“ на Оно, воспоставувајќи структура на директен тематски и емотивен разговор за нивниот брак, родителството и секојдневието.
На изданието се наоѓаат некои од најпознатите соло-композиции на Ленон, вклучувајќи ги „Woman“, „Watching the Wheels“ и „Beautiful Boy (Darling Boy)“, посветена на нивниот син Шон. Од страната на Јоко Оно, песните како „I’m Moving On“ и „Hard Times Are Over“ внесоа елементи на њу вејв и пост-панк, правци што таа ги истражуваше на њујоршката сцена кон крајот на седумдесеттите години.
Првичните музички критики по објавувањето во ноември 1980 година беа поделени, при што дел од рецензентите упатија забелешки за идеализираниот приказ на семејниот живот на парот. Промената настана по 8 декември 1980 година, кога Марк Дејвид Чепмен го застрела Ленон пред неговиот дом на Менхетен, само неколку часа откако Ленон му потпишал примерок од „Double Fantasy“.
По трагедијата, албумот се искачи на првото место на топ-листите во САД, Велика Британија и голем број други земји. Во февруари 1982 година, Џон Ленон и Јоко Оно постхумно ја добија наградата „Греми“ за албум на годината.
За време на интензивните сесии во „Хит фектори“ беа снимени повеќе песни отколку што можеше да собере на едно винилно издание. Останатиот материјал Јоко Оно го доработи и го објави во јануари 1984 година под насловот „Milk and Honey“.
На тој постхумен албум се најдоа последните необјавени снимки на Ленон, меѓу кои „Nobody Told Me“, „I’m Stepping Out“ и „Grow Old with Me“.
