На 11 октомври 1958 година, само десет дена откако официјално почна со работа, НАСА го лансираше своето прво вселенско летало – „Пионер 1“.

Мисијата имаше амбициозна цел: леталото да стигне до Месечината и да собира податоци за космичкото зрачење, магнетните полиња и вселената меѓу Земјата и нејзиниот природен сателит.

Но ракетата не ја постигна потребната брзина. „Пионер 1“ не успеа да влезе во орбита околу Месечината и почна да се враќа кон Земјата.

Сепак, неуспешното патување стана важен научен чекор. Сондата достигна тогаш рекордна височина од околу 114.000 километри и испрати корисни податоци пред да изгори во атмосферата.

Точно десет години подоцна, на 11 октомври 1968 година, НАСА повторно беше подготвена за лансирање. Овој пат во вселенското летало имаше луѓе.

„Аполо 7“ стана првата мисија од програмата „Аполо“ со човечки екипаж. Во леталото беа астронаутите Воли Шира, Дон Ајзли и Волтер Канингам.

Во текот на 11-дневниот лет околу Земјата, тие ги тестираа командниот и сервисниот модул, системите за навигација и моторот што требаше да ги однесе идните астронаути до Месечината.

Екипажот ја реализираше и првата телевизиска програма во живо од американско вселенско летало, овозможувајќи ѝ на јавноста првпат директно да ја следи американската мисија од орбитата.

Успехот на „Аполо 7“ го отвори патот за „Аполо 8“, кој ја обиколи Месечината, а потоа и за историското слетување на „Аполо 11“ во јули 1969 година.

Така, истиот датум ја покажува неверојатната брзина на вселенската трка: на 11 октомври 1958 година НАСА не успеа да стигне до Месечината, а десет години подоцна веќе испраќаше луѓе во вселената и се подготвуваше да зачекори на нејзината површина.