Некои музичари целиот живот го поминуваат обидувајќи се да станат дел од еден голем бенд. Дејв Грол успеа двапати. Со Nirvana беше дел од музиката што ги преврте деведесеттите. Со Foo Fighters стана автор, пејач и фронтмен чие место во рокот одамна не зависи само од славата на неговиот поранешен бенд.
Една од почетните точки на таа приказна е 11 октомври 1990 година. Во „North Shore Surf Club“ во Олимпија, во американската сојузна држава Вашингтон, Грол го одржал својот прв концерт со Курт Кобејн и Крист Новоселиќ. Концертската архива Live Nirvana го бележи настапот како првиот со него на тапани.
Тогаш Nirvana веќе го имала „Bleach“, но сè уште била далеку од светската слава. Грол пристигнал од панк-бендот Scream, со искуство од турнеи и начин на свирење што совршено се вклопил во судирот меѓу мелодијата и бучавата кај Nirvana.
Неговите тапани не биле само придружба. Во нив имало тежина, брзина и експлозивност, но и чувство кога песната треба да здивне. Кај Nirvana тивкото можело за миг да стане неподносливо гласно. Грол знаел како да го направи тој премин да се почувствува во целото тело.
Помалку од една година по првиот концерт, на 24 септември 1991 година, излегол „Nevermind“. „Smells Like Teen Spirit“ станала неговата ударна врата кон светот, а Nirvana помогнала алтернативниот рок да се пресели од клубовите во центарот на популарната култура. Грол се нашол во бенд што веќе не бил само музичка појава, туку симбол на генерациска промена.
Кога заврши Nirvana, неговата приказна продолжи
Смртта на Курт Кобејн во април 1994 година ставила крај на Nirvana. За Грол, продолжувањето со музиката значело и соочување со загубата, со огромното наследство на бендот и со прашањето што може да направи со сопствениот глас.
Одговорот почнал во студио. Грол ги снимил вокалите и речиси сите инструменти за материјалот што во 1995 година ќе стане дебитантскиот албум „Foo Fighters“. Исклучок била гитарската делница на Грег Дули во „X-Static“. Во разговор со Apple Music, подоцна објаснил дека снимањето првично било експеримент, без план за сето она што ќе следува.
Во тие песни се слушал музичар што имал што да каже и надвор од позицијата зад тапаните. „This Is a Call“, „I’ll Stick Around“ и „Big Me“ ја отвориле вратата кон неговиот авторски свет: гласни гитари, непосредни мелодии и песни што можат истовремено да звучат ранливо и пркосно.
Foo Fighters постепено станале вистински бенд со сопствен идентитет. Со „The Colour and the Shape“ од 1997 година и „Everlong“, Грол веќе имал песна што ќе стане еден од темелите на неговиот втор музички живот.
Преминот бил огромен. Човекот што публиката го познавала зад Кобејн сега стоел пред микрофонот и го носел концертот на своите рамена. Во 2021 година Foo Fighters влегле во Рокенрол-куќата на славните, уште една потврда дека бендот изградил наследство со сопствена тежина.
Скршил нога и го продолжил концерт
Ако постои сцена што ја објаснува репутацијата на „неуништливиот“ Грол, тоа е концертот во Гетеборг во јуни 2015 година. За време на втората песна паднал од сцената и ја скршил ногата. По медицинската помош се вратил и го продолжил настапот седејќи, додека бендот и публиката го довршувале концертот со него.
Подоцна настапувал од специјално изработен сценски трон, со повредената нога подигната пред него. Сликата била речиси апсурдна, но сосема во негов стил: телото бара пауза, а желбата за свирење сè уште го влече кон сцената.
Во неговата кариера имало и загуби од кои враќањето било многу потешко. По смртта на тапанарот Тејлор Хокинс во 2022 година, Foo Fighters го објавиле „But Here We Are“ во 2023 година. Албумот ја претворил тагата во песни за загубата, сеќавањето и продолжувањето на животот.
„Неуништливиот“ Дејв Грол е човек што повторно наоѓа причина да свири, дури и кога претходниот свет му се распаднал.
На 11 октомври 1990 година, Грол седнал зад тапаните на Nirvana како новиот член на бендот. Од таа вечер следувале две големи кариери: една во која помогнал да се промени звукот на една генерација и друга во која покажал колку силно може да звучи неговиот сопствен глас
