Цената на суровата нафта повторно се искачи близу 110 долари за барел по новите геополитички прекини во Персискиот Залив и Црвеното Море, додека глобалните резерви на нафта се топат со најбрзо темпо во последните децении. Прекинот на саудискиот цевковод и нападите врз рафинериите го ограничуваат снабдувањето со горива, што отвора нов бран инфлација врз транспортот и храната ширум светот.
Месеците на геополитички потреси на Блискиот Исток го доведоа глобалниот пазар до точка на исцрпување. Откако Саудиска Арабија беше принудена да го затвори клучниот цевковод што ги поврзува источниот и западниот дел на земјата, а преговорите во Заливот пропаднаа, притисокот се префрли директно врз складиштата.
Резервите на нафта во 38-те земји членки на Организацијата за економска соработка и развој (ОЕЦД) паднаа на најниско ниво во изминатите неколку децении. Соединетите Американски Држави, европските држави и Јапонија со месеци интервенираат со истурање нафта од сопствените стратешки резерви за да го сопрат растот на цените, но овој механизам ја губи силата. За разлика од претходните кризи, сега недостасуваат алтернативни копнени правци за заобиколување на блокираните поморски коридори.
Пазарот досега не доживеа целосен шок главно поради потегот на Пекинг. Како најголем светски купувач на сурова нафта, Кина привремено го прекина складирањето, ги отвори своите домашни резерви и го намали извозот на рафинирани производи како авионското гориво.
Поранешниот американски дипломат за енергетика Дејвид Л. Голдвин наведува дека токму падот на кинескиот увоз беше главната причина зошто цените не експлодираа уште порано. Но, капацитетот на Пекинг да го апсорбира глобалниот дефицит има јасна граница. Проценките на пазарните аналитичари укажуваат дека барелот тешко ќе падне под 80 долари сè до 2027 година.
Кризата не се сведува само на сирова нафта, туку и на гориво за индустријата. Според податоците на Меѓународната агенција за енергија, преработувачкиот систем работи на раб на максимална оптовареност.
Украинските удари врз руската нафтена инфраструктура сериозно го намалија производството на деривати. Проценките укажуваат дека капацитетот за преработка во Русија може да се намали за 30 отсто во период од година и половина. Москва веќе ја продолжи забраната за извоз на дизел, што создава сериозен недостиг на глобалниот пазар и го поскапува камионскиот транспорт на стоки.
Кога расте дизелот, автоматски растат трошоците за дистрибуција на основните прехранбени производи, што веднаш создава притисок врз потрошувачката кошничка. Дополнително, забавувањето на европската индустрија, особено германската која се соочува со стагнација и високи енергетски трошоци, директно ги намалува нарачките за фабриките во домашните технолошко-индустриски зони.
