Францускиот писател Оноре де Балзак го посвети својот живот на создавањето на „Човечката комедија“, грандиозен циклус од романи со кој сакаше целосно да го преслика француското општество од првата половина на 19 век. Иако работеше на овој проект повеќе од три децении, неговиот монументален зафат остана незавршен со неговата смрт во 1850 година, оставајќи зад себе десетици напишани и десетици замислени дела.

Балзак не започна веднаш како успешен автор. По напуштањето на студиите по право во Париз, тој обидувајќи се да оствари финансиска независност отвори сопствена печатарница. Бизнисот брзо претрпе неуспех и го остави младиот писател во огромни долгови, пред сè кон сопствената мајка. За да се спаси од банкарот, Балзак почна да пишува со невидено темпо, работејќи под pseudonimi и колабoрирајќи со други автори, издавајќи брзи и евтини романи.

По Јулската револуција во 1830 година и смената на власта во Франција, Балзак го зазеде ставот на умерен конзервативец кој се сомневаше во хаосот на новите бранови, но во своите дела длабоко ги анализираше сите општествени слоеви. Во тој период започна да ја обликува „Човечката комедија“. Неговата цел беше едноставна, но амбициозна: наместо егзотични или фантастични светови, да го прикаже секојдневниот живот, страстите, последиците од алчноста и љубовта во тогашна Франција.

За 30 години работа, Балзак успеа да комплетира 91 дело во рамките на овој циклус, додека 46 останаа незавршени или само во форма на скици. Неговиот брутален реализам и детално опишаните ликови станаа директна инспирација за големи имиња како Чарлс Дикенс, Гистав Флобер и Емил Зола. Неговото нарушено здравје и срцевите проблеми го прекинаа во 52-та година од животот, но „Човечката комедија“ остана еден од најважните литературни проекти во историјата.